پس از بازگشت از عتبات ، بجز سال 1366 ه ق كه به تهران رفت ، سفر ديگرى خارج از استان خراسان نداشت . فقط در اواخر عمر ، در سال 1368 ه ق / 1328 ه ش به مكه مشرف شد . در همين سفر دههء اول محرم را در كربلا حضور يافت و در صحن حرم حضرت سيد الشهداء به منبر رفت و مقتل خواند . علما و مراجع دين ، در منبر ايشان شركت مىجستند .
ميرزا نوقانى ، انسانى مؤمن ، متعهّد ، اهل تهجّد ، خوشقريحه ، شوخطبع و مهربان بود . اندامى رشيد داشت و از صدايى رسا و از چهرهاى پرهيبت برخوردار بود . ساده زندگى مىكرد و در مدّت هفتاد سال عمر خود ، هرگز از سهم امام مصرف نكرد . ايشان موقع بازگشت از نجف ، به حرم حضرت على عليه السّلام مشرّف شد و از روح مولاى متقيان مدد خواست تا معيشتى خداپسندانه داشته باشد و از دين ، ابزارى براى تأمين دنيا نسازد . وقتى به مشهد بازگشت ، روزى از بازار عبور مىكرد ، يكى از كسبه نوشتهاى را در اختيار او قرار داد و به او گفت : اين وقفنامه را فرزند مجد الاطباء ، پسرعموى شما ، نزد من گرو گذاشته است . مرورى به مضمون وقفنامه نشان مىداد كه سهمى از قريه سيسآباد ، از املاك گوهرشاد دختر يونس خان جلاير ، مادر كلبعلى خان جلاير ، جده مرحوم نوقانى از سال 1210 ه ق وقف تعظيم شعائر اسلامى شده است و برابر آن ، توليت موقوفه با اصلح و اورع اولاد است . ميرزا تنها كسى بود كه در آن زمان مىتوانست توليت موقوفه را كه دو سهم از بيست و چهار سهم قريهء يادشده واقع در بلوك تبادكان مشهد است ، به عهده بگيرد . داشتن راه ارتزاق درست و معيشت مستقل و عدم استفاده از سهم امام ، از ميرزاى نوقانى يك انسان آزاده ، منتقد و آيندهنگر ساخت .
ميرزا خط خوشى داشت و با ارباب ادب آنروز خراسان معاشرت مىكرد .
بيشتر روزهاى بهار و تابستان همراه خانواده با دوستان خود در شانديز ،
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 482
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص٤٨٢