و « احياء القلوب » از مؤلفات وى مىباشد و آخرين را به سال 1320 پرداخته است .
از اوست :
عاقلى معروف در ديوانگى * گفت با درويشى از فرزانگى
حال تو چونست اى درويش راد * بازگو با من ز روى اعتقاد
گفت عالم وفق مقصود من است * گرچه آن از خلق معبود من است
گفت صدچندانى اما شرح آن * باز برگو كشف كن سرّ نهان
گفت چون عالم بأمر داور است * با قضاى او رضايم در خور است
چون رضا گشتم به حكم نافذش * پس رضاى حق مرا گرديد خوش
عزلت و ذلت مرا يكسان بود * سقم و صحت راحت اين جان شود
بىمراد من مراد هيچكس * برنيايد اين تو را گفتيم و بس
تويسركانى
محمد مقيم تويسركانى
اديب فاضل ، از شاعران سدهء يازدهم ، تاريخ اتمام « فرهنگ جعفرى » خود را به سال 1040 چنين سروده است :
زيبد كه از وجازت فرهنگ جعفرى * ختم اللغة بگويمش ار نيك بنگرى
چون كردم ابتدا و تمامش بهشت ماه * در سال ( ختم ) هجرت ختم پيامبرى
دارم اميد آنكه چو بينى خطاى من * بر من خطا نگيرى و بىباك بگذرى
ور زان كه خشم دارى و پرخاش مىكنم * تسليم مىكنم كه دارى و داورى
ثابت ميرزا آقا بابا اصفهانى
از شاعران سدهء سيزدهم با تخلص « ثابت » ، گويا در اصفهان اقامت داشت . در سوگ