واعظ
شيخ عبد الكريم فرزند محمد على تربتى خراسانى
اصلا از تربتحيدرى و گاهى در مشهد مقدس براى تحصيل اقامت نمود و در طهران و رى ساكن و به وعظ و ارشاد اشتغال داشت ، ملقب به « قاضى » و در شعر « واعظ » تخلصش بود ، منظومهء « نان و سركه » را به سال 1245 سرود و در اين سال عمرش به شصت رسيده بود .
واعظ
آمير عز الدّين يوسف فرزند محمد واعظ يزدى
از دانشمندان اواخر سدهء دهم ، ظاهرا در كربلا اقامت گزيد و به وعظ و ارشاد اشتغال داشت ، اديب نيكونگارش در فارسى و عربى ، كتاب « مشهد السبطين » را نگارش داده است .
او راست :
الهى به خاصان درگاه تو * كه راهى نپويند جز راه تو
به آنان كه مست الست تواند * بهرجا كه هستند مست تواند
به آنان كه شبها بسوز و گداز * بسوى تو دارند روى نياز
بگوشهنشينان پرهيزگار * كه بر مركب طاعتند استوار
به پيران وامانده از كار و بار * فتاده به خاك مذلت فكار
به آن نوجوانان طاعتپذير * كه گيرند از مرحمت دست پير
به اشك يتيمان بىپا و سر * كه نبود كسى را از ايشان خبر
كه عصيان ما را ز انعام عام * ببخشى به آل محمد تمام
واله سيد محمد فرزند محمد باقر موسوى
از شاعران سدهء دوازدهم با تخلص « واله » ، « دستور نظم » را به سال 1140 در يك