قم نبودند و به نظر خالصىزاده به دلايل زير سخت مىكوشيدند كه هرچه زودتر به عراق بازگردند :
1 - علماى تبعيدى سخت نسبت به ايران بدبين بودند و به ويژه سيد ابو الحسن اصفهانى هرگز از ايران به خوبى ياد نمىكرد .
2 - علماى تبعيدى تصور مىكردند كه رياست عامهء روحانى را جز در نجف نمىتوان بدست آورد .
در ضمن نيز خبر يافتند كه سيد محمّد فيروزآبادى خود به تنهايى زمام رياست روحانى را در نجف در دست گرفته و در نامههايى كه به ايران مىفرستاده شأن و مقام علماى تبعيدى را كوچك وانمود و ادعا مىكرده است كه حوزهء علميهء نجف به رغم غيبت علماى تبعيدى ، همچنان به كار درس و بحث سرگرم بوده و علماى ساكن آن ديار در بهترين وضع به سر مىبرند .
3 - مخالفت و مبارزهء پنهانى حائرى با علماى تبعيدى ( به بالا نگاه كنيد ) .
دكتر عبد الهادى حائرى از قول لورن وزيرمختار انگليس در تهران ، از كتاب الوردى ، لمحات اجتماعيه ، جلد 6 ، صفحات 247 و 248 ، چنين نقل كرده است :
« مجتهدان ايران اگرچه مجبور به خوشامدگويى به علماى تبعيدى بودند ، ولى آنان را انگل و مزاحم امتيازهاى خويش به شمار مىآوردند . . . . . علماى تبعيدى داراى املاك و اموال خيريهء فراوانى بودند و صلاح خود را در آن مىديدند كه در نزديكترين فرصت به مراتع خويش بازگردند . »
شرح
( 12 ) - اسامى تعدادى از شاگردان مرحوم حائرى عينا به نقل از كتاب گنجينهء دانشمندان نوشتهء آقاى محمّد شريف رازى در زير مىآيد :
1 - آيتاللّه حاج سيد ميرزا آقاى ترابى .
2 - آيتاللّه حاج سيد ابراهيم علوى خوئى .
3 - آقا شيخ ابراهيم رياضى .
4 - آيتاللّه حاج سيد ابو الحسن رفيعى قزوينى .
5 - حاج سيد ابو الحسن اسلامبولچى .
6 - حاج سيد ابو الحسن روحانى قمى .
7 - حاج ميرزا ابو الفضل خراسانى .
8 - آيتاللّه حاج ميرزا ابو الفضل زاهدى .
9 - حاج سيد ابو القاسم فقيه ارسنجانى .
10 - شيخ ابو القاسم اصفهانى .
11 - آيتاللّه حاج شيخ اسماعيل جاپلقى .
12 - آيتاللّه حاج شيخ اسماعيل بهارى .
13 - آيتاللّه حاج سيد احمد خونسارى .