تا بگوشِ « گلشن » آيد ناىِ آبِ زندگى * زخمه ، بر هر تارِ شعرى افتخارم مىكند
« بهار عاشقان »
بلبل و باغِ گل و فصل بهارانم خوشست * ساقى و جام مِى و بانگ هزارانم خوشست
آبِ زمزم كى بود ما را گواراى وجود * نمنمِ باران و عشقِ گلعذارانم خوشست
جلوهء رخسارِ تو آئينه را آرد بوجد * بوسه بر دستانِ آن آينهدارانم خوشست
در سحرگاهِ ازل افتادهام در بحرِ عشق * دستِ و صلى كو در اين ورطه كنارانم خوشست
ديده تا بگشوده گُل كوچِ بهاران مىرسد * ناله كن بُلبُل كه بانگِ دلفكارانم خوشست
زندهء جاويدِ عشقم در شبِ ديجورِ ، هجر * عاشقم برحق كه با او روزگارانم خوشست
« گلشنا » منصورِ دارم ، دارِ عشقى آرزوست * عاشقانِ بىقرارِ سربدارانم خوشست
« ديار غم »
بهرجا ، نشينم هوايش غمست * بدل بارِ حسرت بچشمم نمست
چو برفِ غم آمد بكوهِ دلم * بلرزم اگر ، علت از ماتمست
ديارى كه من بستهام دل به آن * براهى بعيد و خم اندر خمست
به شادى نبينى در آنجا كسى * دلِ مردمانش همه پرغمست
فلك ، نامِ ما را رقم زد به غم * غمِ ما گذشته ز بيش و كمست
چو رنگِ نشاط از كفِ دل برفت * بجايش ، نشيمن غمِ عالمست
ز روزى كه نافِ مرا غم بريد * به رويم دو چشم فلك بَر همست
پلنگِ غم آمد به نيزارِ دل * غزالانِ شادى از آن در رمست
به « گلشن » چو بسته دو چشمِ بهار * نرويد گُلى ، از كجا خرّمست