شهرهايش پرآب
تكيه زنم به سروى صبور
نالهها كنم ، دردها گويم
كه شايد تو روزى
زير سايهاش بياسايى
آنگاه رنجنامهء مرا
سرو گويد به تو ؛
اما ، حق اينست :
سرما بهانه است
زمانه امان نمىدهد . . .
و شايد بعد ، گريبان باد را گيرم
گويم اى باد !
سلام ما را به يار خوبان گو
گو ! اى داد ، فرياد
امان از اين بيداد
امان از اين بيداد . . .
در انتظار
خوش آن روز كه تو آيى
با كولهبارى از مهر
با توشهاى زِ ايمان
ديباچه را باز كنى
نام مرا صدا كنى
چه شوريى دارد آن روز
چه افتخارى دارم
سعادتى الهى
موهبتى زمينى
يا رب ! آن روز را مىبينم ؟