ضيايى مرندى
ميرزا جهانگير حسينى محبى ( ناظم الملك ) متخلص به ضيايى فرزند محب عليخان ناظم الملك فرزند ميرزا تقى خوشنويس و از جانب مادرى نوادهء جهانگير سلطان نوادهء عليرضا خان نوادهء نظر عليخان مرندى است . وى در سال 1257 قمرى تولد يافت و پس از طى تحصيلات وارد خدمت دولتى گرديد و بيشتر در وزارت خارجه كار كرد و در پايان عمر بقم رحل اقامت افكند و تا پايان حياتش در آن شهر مىبود و در سال 1352 هجرى قمرى در همانجا رخ در نقاب خاك كشيد . از فضلا و ارباب كمال بود از آثار نظمى او كه در زمان حياتش به چاپ رسيده منظومههاى « سياستنامه » ، « حقيقتنامه » و « وصيتنامه » است .
كلياتش به سال 1346 شمسى به همت همسرش به چاپ رسيده ، از اوست :
تا مست شراب عشق ز آن ساغر لبريزم * گه مرغ شباهنگم ، گه شاهد شبخيزم
پرغلغله شد گردون از آه شباهنگم * پرولوله شد هامون از بانگ شباويزم
* * *
سرمست چنانيم كه صهبا نشناسيم * ساغر ز مى و باده ز مينا نشناسيم
ما شور ز شيرينى و تندى ز حلاوت * زهر و كدر از شهد و مصفا نشناسيم
در هرچه كه بينيم همه صنع تو بينيم * باغ و چمن و كوه ز صحرا نشناسيم
اوراق جهان دفتر آيات تو خوانيم * برگ و شجر و دجله و دريا نشناسيم
آثار وجود تو ز هر چيز هويداست * پيدا و نهان ، سرّ و هويدا نشناسيم
مخمور ز عشقيم « ضيايى » نه ز صهبا * مقصود نداريم و تمنا نشناسيم
اخبار ناظم الملك بطور مبسوط در رجال مهدى بامداد آمده و در آنجا به تمام مشاغل دولتى وى تصريح رفته است .
( دانشمندان آذربايجان ، ص 242 - سخنوران نامى معاصر ، ج 1 ، ص 156 - رجال مهدى بامداد ، جلد پنجم ، ص 56 )