طالب افشار
مير حسين متخلص به « طالب » از شاعران اروميه و از مريدان و ستايشگران جلال الدّين محمد مجد الاشراف بوده به اشعار حافظ نظرى داشته ، از اوست :
« طالب » وصال دوست طلب مىكند ز دوست * « يا رب دعاى خستهدلان مستجاب كن »
( جلاليه ، ج 1 ، ص 62 - 67 )
طرزى افشار
از شاعران عهد شاه صفى اول و شاهعباس ثانى است در اشعار خود مصادر و صيغههاى جعلى به كار برده و شيوهء تازهيى ابداع كرده و شهرت يافته است .
نصرآبادى او را از طرشت رى و پارهيى از تذكرهنويسان اهل ترشيز ولى مرحوم تربيت و مؤلفان « بزرگان و سخنسرايان آذربايجان غربى » اهل طرزلو از قراء اطراف اروميه معرفى كردهاند .
ديوانش سال 1307 به كوشش « محمد تمدن » به چاپ رسيده و سال 1338 تجديد طبع شده است . از اشعارش استنباط مىشود كه طرزى سفردوست بوده و به تهران و قم و اصفهان و شيراز و كرمان و گنجه مسافرت كرده و به زيارت كعبه نيز نائل آمده است :
صد شكر كه بر مراد فيروزيدم * و از ارض غرى در دل افروزيدم
در شصت و هزار در نجف در يك روز * يوم المولود روز نوروزيدم
مرحوم تربيت مىافزايد كه وى روز يكشنبه 17 ربيع الاول سنهء 1060 كه روز ولادت حضرت رسول اكرم ( ص ) بوده و با اول فروردين در يك روز واقع شده در نجف اشرف بوده است .
طرزى به دربار صفويه نيز راه يافته و مورد عنايت شاهعباس قرار گرفته است .
مرگش را پيش از سال 1083 ياد كردهاند .