بسال 1348 از طرف كتابفروشى ابن سينا ، تهران ، بقطع وزيرى در 219 ص بعنوان انتشارات فرهنگ ايران زمين ، شمارهء 12 نشر يافت .
« راهنماى كتاب ، سال 12 شمارهء 1009 ( آذر و دى 1348 ) ص 606 »
ج 1 ص 188 س 15
رقعهيى كه حسن بيگ انسى به حكيم شفايى نوشته است : مطلع سبز فلك افادت ، و منبع درّة البيضاى افاضت ، مصباح رموز دقايق و مفتاح كنوز دقايق ، افصح فصحاى مكه و يثرب ، ابلغ بلغاى مشرق و مغرب ، آنكه بعهد خيالات بلندش پاى سخن عرشسايست ، و بدوران افكارش سر شعر و شاعرى - فلكفرساى ، و بروشنائى آفتاب طبعش شام نكتهسنجان در صبحطرازيست ، و برسايى ادايش كوتاه ديدگان در بلندپروازى .
چرخ پست از علو گفتارش * شعرى از نقطههاى اشعارش
الناسك للّه ، السالك فى اللّه ، المنور بانوار السبحانية ، و المعزز بالحكمة البرهانية ، حكيم شرف الدنيا و الدّين حسن الشفايى خلّد ظلال افاداته على مفارق - الطالبين الى يوم الدّين از حوادث زمان و طوارق دوران مأمون و مصون باد .
سخنشناسا ، مضمون رسا ، هنرسنجا ، روزى كه ديدهء اين مهجور مستهام حسن انسى در اثناى وداع غبار آستان آن قدوهء ايام ، كحل الجواهر ابصار انام مىنمود ، به تتبع غزل بابا فغانى مأمور گشته بود ، حسب الفرمان نافذ الجريان مصرعى چند پريشان ، خلاصه تحميد و ثناى بندگان ثريا مكان سمت اختتام يافته ، مرسول عتبهء اجلال مىگرداند .
شوخى نگر كه قطره به دريا همىبرم * خرمهره پيش لؤلؤى لالا همىبرم