نوبهار از محمد رفيع الدّين بن محمد شمس الدّين نقشبندى قادرى قندهارى متخلص به رفيع در 1216 ه .
تذكرهء مختصريست در تراجم شصت و دو تن از شعراى عارف قديم و جديد به ترتيب حروف تهجى كه با شيخ اوحد الدّين كرمانى شروع شده و به يحيى كاشى پايان مىپذيرد ، و در ديباچه راجع باقسام نظم بحث كرده و احاديثى مبنى بر جواز شعر آورده است .
آغاز : « الحمد للّه الذي علّم الانسان ما لم يعلم و صلّى اللّه على خير خلقه محمد و آله و صحبه و سلّم » .
در سبب تأليف گويد : « . . . فقير مؤلف . . . بپاس خاطر بعضى عزيزان مشتاق كه خاطر ايشان عزيز بود ، تذكرهيى در ذكر شعرايى كه چاشنى عرفان بمذاق ايشان رسيده بطريق انتخاب مع تراجم آنها از ابتداى شعر كه بيانش بيايد ، تا لغايت تحرير اين رساله كه يكهزار و دو صد و شانزده هجريست ، بقيد قلم مىآورد » .
نسخه :
دانشگاه لاهور ( اين نسخه براثر كرمخوردگى مشبك شده و احتمالا دستنويس مؤلف است ) ، « استورى ، 1 / 880 » . نسخهء ديگرى نيز در تملك حكيم سيد شمس اللّه قادرى است ، ر ك : اورينتل كالج ميگزين ، جلد پنجم شمارهء 4 ، اوگوست 1929 ص 113 .