سنهء 1255 هجريست تقريبا بيست و شش سال است كه طاير روح پرفتوحش از شاخسار بدن بهواى گلگشت رياض رضوان پرواز و با عندليبان بوستان جنان همآواز . وقوع آن قريب بصبح شب جمعهء 26 ذي حجة الحرام سنهء 1229 . . . بود »
ميرزا يحيى متخلص به فدايى ( فرزند مؤلف ) قطعهء ذيل را در تاريخ اتمام ميكده گفته است :
به ترتيب منثور و منظوم يافت ! * بسالى كه اتمام اين ميكده
فدايى پى ضبط تاريخ آن * رقم زد : « بود رشك آتشكده » - 1262
نثر كتاب منشيانه و ترتيب تراجم الفباييست .
نمونهء تراجم :
وامق يزدى مؤلف تذكرهء ميكده ترجمهء اختر گرجى را از ساير معاصران دقيقتر نوشته و اينست :
« اختر اسم شريفش احمد بيگ ولد فرامرز بيگ اصلش از اتراك گرجستان و خودش غالبا در شيراز و صفاهان نشو و نما يافته ، فىالجمله سياحتى در عراق و خراسان نيز كرده است . در زمان حقير دو دفعه بدار العباده آمده شعراى مشهور اين ولا مثل قضائى و جلالى از ادراك صحبتش فيوضات اندوخته رسوم شاعرى ازو آموختهاند ، حقير مكرر از فيض صحبتش بهرهور گرديدهام . الحق مردى بغايت با تمكين و وقار و در تمييز اشعار نهايت دقت را به كار مىبرد ، خط شكسته را خوب مىنوشت ، و بر موزانشا نيز آشنا بود . صاحب طبع غيور عالى و در حفظ ظاهر شريعت اندك لاابالى ، خالى از سوء خلقى نبود ، و در تحقيق مطالب مشكلهء وحدت و ولايت زياده غور و كنجكاوى مىنمود .
لهذا در باب ولايت بسوء اعتقاد معروف و بين الانام بدين صفت موصوف ، اما فى الحقيقة مأخذ اين شهرت اشتباه و اين رباعى كه از منظومات اوست بر پاكدامنى او گواهست .
مشغول وصى گر نشدى اهل عناد * كردى ز نبى مگر فضولى بنياد
بود از پى اثبات نبوت كه چنين * دعواى خلاف در خلاف افتاد