ذيل آن نوشته است : « و اما در فرهنگ سرورى اين رباعى را باسم امير معزى نوشته ، در آن مكانى كه « اكفت » را معنى مىكند . . . مؤلف گويد كه حكايت اول اينكه رباعى مذكوره را باسم زوجهء شاه شجاع مرقوم داشتيم ، در كتاب معاصر الملوك ( كذا ) به نظر رسيده بود ، و غريبتر ار آن اينكه در فرهنگ جهانگيرى باسم حكيم عنصرى نوشتهاند . »
و مؤلف كه مدعيست تاريخ گزيده را در دست داشته ، اگر در آن كتاب بذيل نام معزى رجوع كرده بود ، اين اختلافات پيش نمىآمد .
در ذيل نظامى عروضى نوشته است : « داستان ويس و رامين را بقيد نظم آورده حكايت كنند كه اين كتاب را شيخ نظامى گنجهء بعد از تأليف كتاب خمسه نظم كرده است ، و كتاب چهار مقاله از مصنفات نظامى عروضى است » ، و پيداست كه درين گفتار نظر بتذكرهء دولتشاه سمرقندى داشته است « 1 » ، و عجيبتر اينكه در ذيل نظامى نوشته است كه : « ويس و رامين را در اوايل شباب گفته و بعضى به نظامى عروضى نسبت دادهاند » .
رباعى مشهور كمال الدّين اسماعيل اصفهانى را كه بنام نور الدّين منشى گفته است « 2 » :
فضل تو و اين بادهپرستى با هم * مانند بلندى است و پستى با هم
حال تو به چشم خوبرويان ماند * كانجاست هميشه نور و مستى با هم
بنام شاه نور الدّين محمد اشهرى ( - شاهفور نيشابورى ) ثبت كرده است .
افضل الدّين محمد كاشى و اثير الدّين اومانى را از شعراى دورهء غزنوى ، و سوزنى
هامش
( 1 ) - ر ك : تذكرهء دولتشاه ، ص 60 و 130 ، ليدن .
( 2 ) - ر ك : تاريخ جهانگشاى جوينى ، ج 2 ص 153 .