« معاصر الملوك » ، و سديد عوفى « سديد اعور » ( ر ك : ذيل بهرام شاه غزنوى ) ، و دست - پيمان « دستيمان » ، و شاهفور اشهرى نيشابورى « شاه نور الدّين محمد اشهرى نيشابورى » ، و ابو حنيفهء اسكافى « ابو حنيفهء سكانى » ، و سعد الدّين محمد حموى « سعد الدّين اطمورى جوينى » ، و اشرفى سمرقندى « اشرقى » ، و ابو العباس فضل بن عباس ربنجنى « شيخ ابو - الغياث » ، و پور حسن اسفراينى « شيخ نور حسن » ، و قاضى سنجانى صاحب مثنوى منظر الابصار « 1 » « قاضى سبحانى صاحب مخزن الابصار » كه معلوم نيست غلط كاتبست يا غلطكارى مؤلف .
و اما غلطكاريهاى صريح مؤلف درين كتاب بسيارست ، از جمله اينكه :
رباعى مشهور
در رزم چو آهنيم و در بزم چو موم * بر دوست مباركيم و بر دشمن شوم
از حضرت ما برند انصاف بشام * وز هيبت ما برند زنّار بروم
كه بضبط تاريخ وصاف ( ص 150 - 151 ) بيت اول آن از سلطان محمد خوارزمشاه است ، و بيت دوم از ابو نصر عميد الدّين اسعد بن نصر الابزرى الفارسى صاحب قصيدهء معروف اشكنوانيّه ، درين تذكره به اتابك سعد بن ابى بكر و عميد الدّين مزبور نسبت داده شده ، و مؤلف در ذيل آن نوشته است كه : « اين رباعى در كتاب معاصر الملوك ( كذا ) باسم سلطان جلال الدّين خوارزمشاه به نظر رسيده ، و قبل از اين در محل خويش ايراد يافت ، و بعضى تذكرهها به اتابك نسبت دادند « 2 » ، لهذا در هر دو جا ايراد يافت . »
داستانگوى بازى سلطان سنجر و افتادنش از اسب و بديههگويى امير معزى را ( - شاها ادبى كن فرس بدخو را . . . الخ ) بپسر و همسر شاه شجاع نسبت داده ، و در
هامش
( 1 ) - ر ك : تحفهء سامى ، ص 80
( 2 ) - مراد تذكرهء آتشكده است .