از قرارى كه در تذكرهء « اشعهء شعاعيه » تأليف مرحوم ميرزا محمد حسين شعاع الملك شيرازى در تراجم احوال شعراى معاصر خود مسطورست « 1 » تولد داور در سنهء هزار و دويست و پنجاه و يك هجرى قمرى بوده و وفات او در سنهء هزار و سيصد و بيست و پنج قمرى در هفتاد و چهارسالگى در شيراز و در قبرستان در سلم ( باب سلم بفتح سين و سكون لام ) واقع در جنوبى شيراز مدفون شده است .
« يادگار ، ج 3 ش 6 - 7 ص 54 - 55 وفيات معاصرين بقلم علامهء فقيد محمد قزوينى »
هامش
بقيهء پاورقى از صفحهء قبل را بالفاظه چنان كه مشاهده مىشود در بيت خود تضمين نموده است ، و جوى موليان بياء مثناة تحتانيه نام ضياعى بوده است در بيرون شهر بخارا بسيار بانزهت كه ملوك سامانيه در آنجا كاخها و بوستانها احداث نموده بودهاند .
بارى مرحوم داور اين كلمه را مولتان بتاء مثناة فوقانيه يعنى شهر معروف مولتان در سند خوانده و حاشيهء مطولى در آن خصوص در صفحهء 415 - 416 علاوه نموده است . و اما تفسير بعيد الاحتمال بلكه ممتنع الاحتمال مثل اينكه در شرح اين بيت خواجه :اگر آن ترك شيرازى بدست آرد دل ما را * بخال هندويش بخشم سمرقند و بخارا رانوشته است : « اين مصراع را مىتوان معمائى گرفت باسم « اميد » زيراكه عربى دست يد است و دل ما يعنى قلب ما و چون قلب ( ما ) را كه « ام » است بيد آورد اميد حاصل شود » .
( 1 ) - قسمتى ازين تذكرهء « اشعهء شعاعيه » در سى سال قبل از محرم 1336 الى ذىالحجهء 1337 هجرى قمرى در پاورقى روزنامهء هفتگى « فارس » منطبعهء شيراز چاپ شده است ، و فاضل دانشمند آقاى سعيد نفيسى سوادى از اين قسمت براى خود برداشتهاند ، و ما اين تاريخ تولد و وفات مرحوم داور را باذن ايشان از روى همان سواد فاضل معزى اليه نقل كردهايم و از اين لطف و همراهى ايشان از صميم قلب متشكريم .