ترجمهء مؤلف مرآة الفصاحة داور ( 1251 - 1325 قمرى )
شيخ محمد مفيد بن محمد نبى بن محمد كاظم بن عبد النبى شيرازى امام جماعت مسجد شاه چراغ در شيراز و استاد مرحوم فرصت صاحب آثار عجم كه درين - كتاب فوائد بيشمارى از تحقيقات او در مواضع مختلفه از نحو و صرف و لغت و حديث و تفسير و عرفان و غير ذلك نقل كرده و شرح احوال او را نيز بانضمام قصيدهء مطولى در مدح او در صفحهء 26 - 33 همان كتاب ذكر نموده است ، و همچنين در ديوان حافظ طبع مرحوم سيد محمد قدسى نيز در سرتاسر كتاب حواشى بسيارى بقلم صاحب ترجمهء به امضاء داور در شرح بعضى ابيات خواجه كه اغلب آنها تحقيقات ادبى و لغوى و عرفانى است ديده مىشود كه بغايت مفيد و در نوع خود بىنظيرست ، و از مجموع اين حواشى با منقولات مرحوم فرصت از او در آثار عجم بوضوح مىپيوندد كه مرحوم داور شيرازى مرد عالم فاضل بسيار مطلع مدققى بوده است « 1 » .
هامش
( 1 ) - معذلك كله در حواشى ديوان خواجه بعضى اشتباهات و بعضى تفسيرهاى بسيار بعيد الاحتمال از قلم آن مرحوم سر زده است كه حرصا على تكميل الفائده محض نمونه بيكى دو مثال ازين قبيل تفسيرات ذيلا اشاره مىكنيم : اما اشتباه مثل اينكه در اين بيت حافظ :خيز تا خاطر بدان ترك سمرقندى دهيم * كز نسيمش بوى جوى موليان آيد همىكه مصراع ثانى آن اشاره است به اين بيت مشهور رودكى :بوى جوى موليان آيد همى * ياد يار مهربان آيد همىكه شرح حكايتى را كه رودكى در آن خصوص اين ابيات مشهور خود را سروده بتفصيل تمام عروضى سمرقندى در كتاب چهار مقاله ذكر كرده است ، و خواجه عين مصراع رودكى بقيهء پاورقى در صفحهء بعد