دو پيرايه و يك زيور بشرح ذيل :
آرايش - در ذكر اشعار فصاحت آثار خسرو عدالت شعار .
پيرايهء اول - در ذكر اشعار شعراى ملتزمين ركاب ظفر انتساب .
پيرايهء دوم - در ذكر اشعار مطلق شعراى ممالك محروسه كه در ثناى قبلهء عالم و عالميان رطباللّسانند .
زيور - در ذكر اشعار مؤلف و شمّهيى از مجارى حالات ارادات آياتش .
آغاز :
« اى ذكر تو گلفروش بازار سخن * رنگين ز تو برگبرگ گلزار سخن
اوصاف تو ديباچهء مجموعهء نطق * توحيد تو مشاطهء رخسار سخن « 1 »
زينت مدايح و زيب محامد حمد محموديست جلّ ذكره كه حمدش زينت زبان و ثنايش زيب بنانست » .
انجام :
« عيان تا نيست پايانى بدوران عهد شاهى را * نباشد عيش ايشان را چو عهد شاه پايانى »
هماى مروزى درين تذكره چنان كه معمول زمان بوده زياده از حد به لفاظى و عبارتآرايى منشيانه پرداخته است . ولى حسنى كه كار او دارد اينست كه براى هر قصيده و قطعه تاريخچهيى ذكر كرده كه آيينهء زمانست و بىفايده نيست ، از صاحبان تراجم شعر زياده نقل كرده و بيش از همه صباى كاشى را ستوده و دو هزار بيت شعر ازو آورده است .
هامش
( 1 ) - تذكرههاى هميشه بهار تأليف اخلاص دهلوى و تحفة الشعراء تأليف افضل بيگ قاقشال نيز با همين رباعى كه از ناظم هروى است آغاز شده است .