احيانا به خط مؤلف و صاحبان اشعار در آن ديده مىشود .
مؤلف كليهء قصائد پدر خود شهاب ترشيزى را كه در مدح سپهدار سروده و بالغ بر دو هزار بيت است ، در بيش از يك ثلث كتاب فراهم آورده است .
اين نسخه متعلق بخانوادهء سپهدار بوده كه ارثا بپسرش محمود خان رسيده و او اشعارى از خود و ديگران بران افزوده است .
غالبا صاحبان تراجم مردمى بودهاند كه در زاويهء بين قم ، اصفهان و كرمانشاه مىزيستهاند و با سپهدار قرابت محلى داشتهاند .
هدايت ترجمهاش را چنين آورده است :
« شهابى ترشيزى نامش ميرزا اختيار ، فرزند كهين ميرزا عبد اللّه خان متخلص به شهاب بوده ، در ايران سياحت كرده چون به فارس آمد با برادر كهتر خود ( مهتر صوابست ) ميرزا مرتضى متخلص به محجوب كه ذكرش در حرف ميم مكتوب خواهد شد ، با فقير آشنايى يافتند ، قريب دهپانزده سال در سفر و حضر اتفاق داشتند ، چون ميرزا محجوب قصد مكهء معظمه كرد ، او در شيراز بماند ، و گاهى در كتابت بعضى مثنويات حقير امدادى نمود ، پس از آن مهاجرت افتاد ، و روزگارى در خدمت امرا بسر برد ، و مداحى كرد ، و سالى چندست كه وفات يافته ، از اشعارش چيزى در دست ندارم كه نوشته شود ، ندانم مسوداتش بدست كه درافتاد ، و كجا از ميان رفت ، الحاصل شاعرى پخته طبع بود ، و از علوم عربيّه نيز چيزى مكتسب داشت ، اين رباعى را وقتى در اواخر ديوان من نگاشته بود ، من نيز نوشتم :
رباعى
من پور شهابم و شهابى است فنم * در نظم بديو خصم ناوكفگنم
در خدمت حضرت هدايت چنديست * بئس البدل برادر خويشتنم