هشت سال از عمر وى مىگذشته آثار وجودى خويش را نشان داده است .
در نسخهء خطى كتابخانهء وزيرى يزد كه استكتاب آن در غرهء رجب 1091 پايان يافته و بامضاى نصرآبادى رسيده است ، در ترجمهء حال درويش جان بيگى اصفهانى كه در نسخهء چاپى نيست ، مسطورست كه : « چهار سال قبل از اين توفيق يافته از جميع مناهى تايب شده تكيهيى در كنار نهر هزار جريب ساخته بعبادت مشغولست ، تا درين سال كه 1090 است توفيق رفيق او شد به مكهء معظمه رفت ، اميد كه بهسلامت رجعت كند » و در نسخهء چاپ وحيد در ترجمهء مسيحاى معنى ( ص 174 ) نخست از شاعر زنده سخن مىگويد و مىنويسد : « بنوعى محبوب دلهاست كه چون پيالهء مى دستبهدستش مىگردانند » و پس از درگذشت وى افزوده است كه : « در سنهء 1115 فوت شده ، قصيدهيى كه در باب درد پا گفته دليلى روشنست بر اثبات دعوى فقير و ديباچهيى بر مجموعهء فقير نوشته كه كمال غرابت دارد » .
و باز در ( ص 121 ) در ذيل ترجمهء ميرزا محمد تقى شيرازى مىبينيم كه مذكور داشته : « درين سال كه 1089 است در مسجد لنبان فيض صحبت ايشان دريافته محظوظ شديم ، كمال آشنايى و تتبع بسخن دارند » .
و اينها از وقايعيست كه بعدا روى داده و مؤلف هريك را در جاى خود ثبت كرده است .
نكته ديگرى كه لازم بذكر است اينست كه وى تراجم شعراى ماوراءالنهر را بعد از 1088 نوشته است ، چه ميرزا بديع مليحاى سمرقندى صاحب تذكرهء مذكر - الاصحاب در هيئت سفارتخانى بخارا از طرف عبد العزيز خان در سال 1088 بدربار ايران آمده و در مدت سه سال اقامت خود در اصفهان مكرر با ميرزا طاهر نصرآبادى صحبت داشته ( رك : ص 443 ) و ميرزا طاهر شرح حال و آثار شعراى ماوراءالنهر را از وى گرفته است ( رك : مذكر الاصحاب ) .
استاد فقيد مرحوم حسن وحيد دستگردى در سالهاى 1315 - 1317 شمسى تذكرهء نصرآبادى را با در دست داشتن دو نسخه ( نسخهء حاج حسين آقا ملك و مرحوم
تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — صفحة 400
مساهمون: أحمد گلچين معانى
ص٤٠٠