غزلى كه در صفحهء 163 به بانو مظفر نسبت داده شده و بمطلع ذيلست :
ز سوز ( تاب ) عشق تو زان گونه دوش تن مىسوخت * كه هر نفس ز تف سينه پيرهن مىسوخت
از مخفى رشتى است كه صاحب عرفات هم اشتباها آن را از بزمى كوز دانسته و در هندوستان با مقدار زيادى از اشعار ديگر مخفى در ديوان زيب النساء بيگم مخفى دختر اورنگزيب عالمگير پادشاه بطبع رسيد ، ولى در تذكرهء نصرآبادى بنام صاحب اصلى آن ثبت شده است ، براى اطلاع بيشتر رك : تذكرهء ميخانه چاپ نگارنده صفحهء 294 .
ازين اشتباهات مختصر كه بگذريم ، روىهمرفته اين كتاب از تذكرههاى محلى ديگر كه درين اواخر تأليف و طبع شده بهترست ، بخصوص كه شاعر دانشمند آقاى غلامرضا كيوان سميعى مقدمهء فاضلانه و ممتعى در هجده صفحه بران نوشته و به قدر كتاب افزودهاند ، ولى اگر مؤلف بتذكرهء حديقة الشعراء تأليف ميرزا احمد ديوانبيگى شيرازى دست مىيافت ، تعداد شعراى كتابش به دو برابر افزايش مىيافت ، زيراكه او تذكرهء خود را در كرمانشاه بپايان برده و علاوه بر ذكر معاصران خويش در مورد شعراى سلف از حديقهء اماناللّهى تأليف ميرزا عبد اللّه رونق سنندجى و محامد حساميه تأليف حسينقلى خان سلطانى كلهر و مجموعهء ميرزا محمود قلندر شاه نيز استفاده كرده است ، رك : فهرست حديقة الشعراء در همين كتاب .
تذكره مسعودى
مجموعهايست كه نيمى از اول آن شامل رسائل مختلف و مطالب گوناگونست كه با انيس العشاق شرف الدّين رامى شروع و به منشآت و مكاتيب متفرقه ختم مىشود و نيمهء دوم آن تحت عنوان « تذكرهء مسعودى » ذكر شصت و سه شاعرست در 380