برده بذكر هيچيك از مآخذ خود نپرداخته ، تراجم عرفا را مفصل نوشته و حكاياتى در باب حالات و مقالات ايشان از تذكرة الاولياء و غيره نقل كرده و در ذيل شعرا بدون ادنى مناسبتى حكايات طيبتآميز درج كرده كه بيشتر آنها از كتاب لطائف الطوائف تأليف فخر الدّين على صفى بيهقى « 1 » مأخوذست .
وى اين كتاب را تقديم به شاه شريف الدّين محمود كرده و مادهء تاريخ آن را چنين يافته است :
اين نسخه چو يافت زيب اتمام * تاريخ شدش « خجسته انجام »
- 1163 ه « ص 374 »
در سبب تأليف و ترجمهء حال خود گويد :
« اما بعد خاك راه نبى و على مؤلف اين اوراق مير حسين دوست سنبهلى غفر اللّه ذنوبه و ستر عيوبه كه ولد قبلة الافاضل . . . مولوى سيد ابو طالب قدّس سرّه است ، چون در عمر نوزدهسالگى از وطن سعادت موطن به خدمت سراپا بركت . . . مخدومى شيخ فضل اللّه مد ظلّه بر سبيل تحصيل علم به دار الخلافت نزهت نهاد شاهجهانآباد وارد گشت ، و عمرى در اكتساب علوم ادبيّه بگذرانيد و بفيض مجالست فصحاى شيرين كلام و شعراى بلاغت انتظام در فن شعر مهارتى بهمرسانيد ، ياران جانى و دوستان روحانى باعث شدند بر جمع اشعار نو و كهن ، بنا بر آن تذكرة الاحباب ، انگشت قبول بر چشم گذاشت مجمعى مختصر از احوال و اشعار اولياى باصفا و ملوك و فضلا و شعرا بتخصيص لطايفى كه ميان يكديگر گذاشتهاند پرداخته آمد مسمى به تذكرهء حسينى . . . » ( ص 3 ) .
و در ( ص 111 ) مىنويسد :
« خاك پاى سخنوران آفاق مير حسين دوست حسينى مؤلف اين اوراق ، اگرچه اشعار و اقوال اين ضعيف نحيف لياقت آن ندارد كه در سلك لطايف پهلوانان عرصهء
هامش
( 1 ) - اين كتاب بسال 1336 شمسى با تصحيح و تحشيه و مقدمهء اينجانب در طهران بطبع رسيد .