ترجمهء مؤلف :
« خامهء مسوّد اوراق محمد صالح بن محمد تقى بن محمد اسماعيل الاسترآبادى چنين مىنگارد ، كه نه از باب تزكيهء نفس كه موافق آيهء شريفهء « فلا تزكوا انفسكم هو اعلم به من اتّقى » كه منهى عنه است ، بلكه از بابت آيهء مباركهء « و امّا بنعمة ربّك فحدث » كه مأمور به است ، حسب وعدهء سابقه كه در ديباچهء اين اوراق مذكور شد ، در شرح حالات خود بر سبيل اجمال وفا بوعدهء خود مىنمايد و مىنويسد كه در سال 1248 والد ماجد طاب ثراه به عتبات عرش درجات با عيال از استرآباد مسافرت نمود .
در زاويهء مقدسهء امامزادهء لازم التعظيم حضرت عبد العظيم از كتم عدم پا بدايرهء وجود نهاد ، هى اول ارض مسّ جلدى ترابها ، پس از انجام سفر و ورود به عتبات عاليات ، بسن چهارده سال رسيد ، و باتفاق والد ماجد رفع مقامه به استرآباد آمد ، بعضى از مقدمات را از قبيل علم صرف و نحو در نجف اشرف تحصيل در زمان صباوت نموده بود و تكميل آنها را در استرآباد كرده ، در علم هيئت و معانى بيان و اصول و سطوح فقه اغلب تدرّس را خدمت والد بزرگوار خود نمود ، و در علم اسطرلاب در نزد مرحوم ميرزا جعفر بسطامى تحصيل كرد ، علم نجوم را در خدمت مرحوم آخوند ملا احمد كه سابقا اشاره بحالات آن مرحوم شد گذرانيد ، قدرى از تحرير اقليدس را در محضر مرحمت - مآب فردوس نصاب حاجى شيخ حسين استرآبادى رفع مقامه ديد ، پس از وفات والد ماجد به طهران رفته خدمت حجة الاسلام اعلم العلماء الاعلام سر كار شريعتمدار آقا حاجى ملا على دام ظلّه العالى رسيد ، و در شب دهم ماه مبارك بحضور اعليحضرت اقدس شهريارى خلد اللّه ملكه شرفياب شده و مورد مرحمتهاى خاصّه و عنايات مخصوصه گرديد ، همانا همان شب ليلة القدر بود ، پس حسب الامر آن بزرگوار به عتبات عاليات مشرف شده در محضر مرحوم مبرور فردوس مكين شيخ مهدى بن المرحوم المبرور الشيخ على بن المرحوم المبرور الشيخ جعفر طاب ثراهم ، و مجلس درس عمدة المجتهدين استاد - الاصوليّين آقا حاجى سيد حسين سلمه اللّه حاضر مىشد ، تقريرات فقه را از آن بزرگوار و اصول را ازين بزرگوار استماع مىنمود ، و در حيز تحرير مىآورد ، زياده از بيست هزار