دارند . « 1 »
ابو الحسن ميرزا حسينى اصفهانى
ابو الحسن ميرزا فرزند ابو الحسين ميرزا حسينى اصفهانى عالم فاضل ، اديب شاعر . در علم فقه و حديث مهارت داشته ، و درويش مشرب ، پاك طينت و درست عقيده بوده ، و گاهى به اقتضاى حال ، اشعارى مىسروده است . « 2 »
ميرزا ابو الحسن قهى اصفهانى *
حاج ميرزا ابو الحسن قهى قهپايهاى اصفهانى بن محمّد اسماعيل بن حاج ابو الحسن آقا على اكبر بن آقا عبّاس ، عالم فاضل ، در روستاى قهى قهپايهء اصفهان متولّد شده ، در اصفهان نزد آخوند كاشى ، جهانگير خان قشقايى و ميرزا ابو المعالى كلباسى كسب فيض نمود ، و از شيخ محمّد على نجفى مسجد شاهى ، شيخ محمّد تقى آقا نجفى و آقا شيخ محمّد رضا نجفى اجازه دريافت نمود . وى در 15 شعبان 1363 ق در زادگاه خود وفات نمود ، و همان جا دفن شد . « 3 »
ميرزا ابو الحسن گلستانه
ميرزا ابو الحسن بن محمّد امين بن مير كمال الدّين بن علاء الدّين محمّد گلستانه ، مورّخ و اديب قرن دوازدهم هجرى . [ وى سالها در خدمت عمويش ميرزا محمّد تقى حاكم كرمانشاه بوده ، و چندى نيز وزارت او را داشته است . سرانجام به زيارت عتبات عاليات رفته ، و پس از قتل عمويش به هندوستان مهاجرت نموده ] ، و در آنجا به نوشتن تاريخ ايران پس از عصر نادر تا سال 1203 ق پرداخته است ، و كتاب را مجمع التّواريخ ناميده است . « 4 »
هامش
( 1 ) . بيان المفاخر ، ج 1 ، ص 251 .
( 2 ) . تذكرهء نصرآبادى ، ج 1 ، ص 137 .
( 3 ) . مجلّهء فرهنگ اصفهان ، شمارهء 25 و 26 ، بهار و تابستان 1383 ، ص 63 .
( 4 ) . زندگىنامهء علّامه مجلسى ، ج 1 ، ص 321 ؛ الذّريعة ، ج 20 ، ص 49 ؛ مجمع التّواريخ ، ص شانزده - سى و يك