ابن مندويه ، احمد
ابو على احمد بن عبد الرّحمن بن مندويهء اصفهانى ، طبيب ، اديب ، شاعر ، در سال 338 ق متولّد شد ، و به تحصيل پرداخت تا اينكه در رديف اطبّاء درجهء اوّل عهد خود محسوب شده ، و از طرف عضد الدّولهء ديلمى به بغداد دعوت شد . وى از جمله 24 نفر طبيبى است كه در بيمارستان عضدى بغداد مشغول به خدمت گرديده ، و مستمرى دريافت داشته است . وفاتش در سال 372 ق واقع شده ، و قريب به پنجاه جلد كتاب و رساله در علوم پزشكى تأليف نموده كه از آن جمله است : 1 . اطعمه و اشربه 2 . تدارك انواع الخطاء فى تدبير الطّبى 3 . الجامع الصّغير 4 . الجامع الكبير 5 . رساله در تدبير جسد 6 . رساله در نفس و روح 7 . الطّبيخ 8 . كافى يا كافيه در طب 9 . المدخل 10 . المغيث 11 . نقض الجاحظ 12 .
نهاية الاختصار . رسالهء شمارهء 2 و شمارهء 5 ضمن مجموعهء شمارهء 2114 در كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران موجود است . « 1 »
ابن مندويه ، اعين
ابو سعيد اعين بن محمّد جرواآنى بن مندوية بن حماد بن زهير بن سعيد بن عطيّه ، از محدّثين اصفهان است . جدّ او حمّاد از كوفه به اصفهان آمده است . صاحب عنوان از ابى حذيفه ، ابو الوليد طيالسى و موسى بن مسعود روايت مىكند ، و عبد اللّه بن جعفر از او حديث شنيده است . وفاتش در سال 270 ق واقع شد . « 2 »
ابن مندويه ، حمد
ابو القاسم حمد بن محمّد بن احمد بن عبد الرّحمن ( محمّد ) بن مندويهء اصفهانى ، قاضى معدّل . سمعانى دربارهء او نوشته : « فقيه ، نقل من اهل العلم و الدّين » . تولّدش حدود سال 430 ، و فوتش در روز دوشنبه 14 شعبان سال 514 ق روى داده است . او جهت
هامش
( 1 ) . اخبار الحكماء ، ص 268 ؛ ادباء الاطبّاء ، ج 1 ، ص 39 ؛ ريحانة الادب ، ج 8 ، ص 233 ؛ فهرست نسخههاى خطّى كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران ، ج 8 ، ص 750 ؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ج 1 ، ص 134 .
( 2 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 228 .