ابو محمّد قاسم بن محمّد ديمرتى ، احمد بن اسحاق ، طبرانى ، قاضى محمّد بن احمد بن ابراهيم ، ابو محمّد بن حيّان ، ابو احمد عال ، ابن مقرى و ديگران از او روايت كردهاند .
صاحب عنوان در عداد حفّاظ مشهور و ملقّب به امام بوده ، در جمادى الآخر سال 302 ق وفات يافت . « 1 »
ابن متويه ، احمد
احمد بن حسين بن محمّد معروف به « ابن متويه » ، صحف ادريسيّه را از زبان سورى به عربى نقل كرده ، و علّامهء مجلسى ( ره ) تمام آن را در كتاب دعا ، از مجلّدات بحار الانوار نقل فرموده است . « 2 »
ابن متويه ، حسن
حسن بن متويه بن سندى قرشى ، از محدّثين ، و از مشايخ روايت محمّد بن حسن بن وليد ( م 343 ق ) است .
در رياض العلماء گويد : در برخى از نسخهها نامش حسين بن متويه نوشته شده ، و اين دو ( حسن و حسين ) يك نفر مىباشند كه نامشان تصحيف شده است . « 3 »
ابن متويه - حسن
حسن بن ابى الحسن نصر بن عثمان بن زيد بن مزيد بصرى اصفهانى از محدّثان اصفهان است . از موالى انصار بوده ، و جدّ ابراهيم بن متويه است . در اصفهان متولّد شده ، از حفص بن غياث روايت مىكند ، و ابو الفضل حسين بن عبد اللّه واضحى از او نقل حديث مىنمايد . « 4 »
هامش
( 1 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 189 ؛ تذكرة الحفّاظ ، ج 2 ، ص 740 ؛ اللباب ، ج 3 ، ص 163 .
( 2 ) . نوابغ الرّواة ، ص 27 ، بحار الانوار ، ج 92 ، ص 452 .
( 3 ) . نوابع الرّواة ، ص 97 .
( 4 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 250 .