قرائن ديگر ، ابن سينا شيعه بوده است . اين رباعى از او است :
از قعر گل سياه تا اوج زحل * كردم همه مشكلات گيتى را حل
بيرون جستم ز قيد هر مكر و حيل * هر بند گشاده شد مگر بند اجل « 1 »
ابن شاذويه - احمد
ابو بكر احمد بن ابراهيم بن عبد اللّه بن كيسان ثقفى اصفهانى معروف به « ابن شاذويه » از محدّثين اصفهان در قرن سوم هجرى است . او نابينا بوده ، و از اسماعيل بن عمرو بجلى نقل حديث نموده است . وفات او در سال 291 ق واقع شد . « 2 »
ابن شاذويه - حسن
ابو بشر حسن بن عطاء بن يزيد بن شاذويه و او را شاذان و شاذه نيز گفتهاند . از اهالى محلّهء « جرواآن » اصفهان و از طبقهء محدّثين بوده ، از ابى داود ، بكر بن به كار ، حسين بن حفص ، خلف بن وليد ، عامر بن ابراهيم و محمّد بن صبيح روايت مىكند ، و احمد بن حسين انصارى و محمّد بن احمد بن يزيد از وى روايت مىكنند . صاحب عنوان ، از شيعيان و مواليان خاندان پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله بوده ، ابو نصيب دربارهء او گويد : « كان يتشيّع » « 3 » .
ابن شاذويه - فضل
فضل بن محمّد بن شاذويه از محدّثين اصفهان بوده [ است ] ، ابو عبد اللّه كرابيسى از او روايت مىكند ، و خود از ابو حفص عمر بن راشد بن عمر بن راشد ساكن در كوى
هامش
( 1 ) . مقالات ادبى ، استاد همايى ، صص 44 - 109 ؛ دائرةالمعارف بزرگ اسلامى ، ج 4 ذيل « ابن سينا » ؛ دائرةالمعارف تشيّع ، ج 1 ، ص 329 ، فهرست مرعشى ، ج 1 ، ص 119 ؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ج 1 ، صص 125 - 126 ؛ مزارات اصفهان ، صص 75 - 77 ؛ تاريخ الحكماء ، قفطى ، ص 570 ؛ پورسينا ، كليّهء صفحات ؛ لغتنامهء دهخدا ، ذيل « ابن سينا » ، ص 641 ؛ ريحانة الادب ، ج 76 ، ص 582 ؛ روضات الجنّات ، ج 3 ، ص 170 ؛ تاريخ ادبيّات در ايران ، ج 1 ، ص 303 ؛ دانشنامهء ايران و اسلام ، ص 642 ؛ تاريخ اصفهان ، جابرى ، صص 18 و 72 - 73 .
( 2 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 2 ، ص 107 ؛ مقتبس الاثر ، ج 3 ، ص 125 طبقات المحدّثين باصفهان ، ج 3 ، ص 130 .
( 3 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 256 .