" عمر " جايز بود اما وى پس از مدتي آن را ممنوع نمود :
1 - " جابر بن عبد الله " مىگويد : ما در زمان رسول خدا ( صلى الله عليه وآله )
و " أبو بكر " روزها با يك كف دست خرما يا آرد تمتع مىكرديم تا
اينكه " عمر " از آن نهى كرد " ( 1 ) .
2 - " خود عمر اعلام كرد كه : دو متعه در دوران رسول الله
آزاد بود ولى من از آنها نهى مىكنم وكسى كه آنها را انجام دهد
عقاب مىنمايم : متعه حج ومتعه بانوان " ( 2 ) .
3 - " عمران بن حصين " مىگويد : آية متعه در كتاب خدا بود
وما در زمان رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) به آن عمل كرديم وقرآن آن را تحريم
نكرد وپيامبر آن را نهى نفرمود تا از دنيا رفت ، ولى يك نفر به ميل
ونظر خودش چيزى گفت " ( 3 ) .
4 - " امام على ( عليه السلام ) مىفرمايد : متعه رحمتي است كه خداوند با
آن بندگانش را مورد مهر قرار داده كه اگر نهى " عمر " نبود جز انسان
بدبخت كسى زنا نمىكرد " ( 4 ) .
5 - گذشت كه حتى " عبد الله بن عمر " نيز على رغم نهى
هامش
( 1 ) صحيح " مسلم " ، كتاب النكاح ، باب 3 ، نكاح المتعة ، ح 7 ، ج 2 ، ص 1023 .
( 2 ) تفسير كبير " امام فخر رازي " ، ذيل آية 24 سوره نساء ، ج 10 ، ص 50 .
( 3 ) صحيح " بخارى " ، كتاب التفسير ، سوره بقره ، آية 196 * ( فمن تمتع بالعمرة إلى
الحج ) * ، ح 1 ، ج 6 ، ص 33 .
( 4 ) تفسير كبير " امام فخر رازي " ، ذيل آية 24 سوره نساء ، ج 10 ، ص 50 ، وجامع البيان
في تفسير القرآن ، " جرير طبري " ، ذيل آية فوق ، ج 5 ، ص 9 .