شكوت لها الغرام عسى رضاها * يرينى بعد شقوتى النجاها
فقالت لى إذا ما الليل ارخى * ستائره فسل عنى البطاحا
فيممت البطاح و لا دليل * سوى عرف تضمنه الرياحا
فقالت بل تناوم ان وجهى * إذا استيقظت يذكرك الصباحا
طريح : بر وزن زبير به معنى افكندنك مصغّر طرح از اعلام است و نام ابو الصلت طريح بن اسماعيل ابن عبيد بن اسيد ثقفى است در شمار شاعران مشهور و از ستايشگران وليد بن يزيد و پيش از آنكه وليد به خلافت رسد با او دوست بود و ازآنپس كه منصب خلافت يافت او را همچنان نزديك گرفت چندانكه وى نخستين كسى بود كه بر وليد درآمد و آخرين كسى بود كه از نزد او بيرون رفت و از محاسن اشعار اوست :
أ لم تر المرء نصبا للحوادث ما * تنفك فيه سهام الدهر تنتصل
ان يعجل الموت يحمله على وضح * لجب موارده مسلوكة ذلل
و ان تمادت به الأيّام فى عمر * يخلق كمارث بعد الجدة الحلل
و يستمرّ إلى ان يستقلّ به * ريب المنون و لو طالت به الطيل
و الدهر ليس بناج من دوائره * حى جبان و لا مستأسد بطل
و لا دفين غيابات له نفق * تحت التراب و لا حوت و لا وعل
بل كلّ شىء سيبلى الدهر جدته * حتّى يبيد و يبقى اللّه و العمل
و در سال 165 در زمان مهدى خليفهء عبّاسى درگذشت .
طريحى :
با ضبط پيش منسوب است به طريح نام نياى فخر الدّين بن محمّد بن علىّ بن احمد بن طريح رماحى نجفى در شمار اعلام فقيهان و اديبان و صاحب كتاب مجمع البحرين و مطلع النيرين در غريب قرآن و حديث و كتاب جامع المقال فى تميز المشتركات من الرجال و كتاب ضياء اللامع فى شرح مختصر النافع و كتاب النكت اللطيفة فى شرح الصحيفة و كتاب المنتخب فى جمع المراثى الخطب و غير اينها و متوفّى 1085 و شيخ نعمة بن علاء الدّين طريحى صاحب كتاب مجمع المقال در رجال و متوفّى 1193 از احفاد همان فخر الدّين طريحى است كه با چهار واسطه پيوند به او رساند .
طريف :
بر وزن شريف به معنى مال نو در برابر تليد به معنى مال كهنه نيز ميوه و جز آنكه نادر باشد از اعلام است و نام طريف بن سنان كوفى در شمار محدّثان خاصّه .
طعّان :
با فتح و تشديد بر وزن شدّاد آنكس كه نيزه بر دشمن بسيار فرود آرد و آن لقب علقمة بن فراس بن غنم است از مشاهير عرب ، نيز لقب ابان ابن عمرو جدلى كوفى است در شمار محدّثان خاصّه .
طعمه :
با ضمّ و سكون بر وزن خفته به معنى خورش ، نيز روزى نام طعمة بن ابيرق « 1 » بن عمرو انصارى صحابى است ، نيز نام طعمة بن غيلان جعفى كوفى در شمار محدّثان خاصّه .
هامش
( 1 ) - ابيرق : با ضمّ اوّل و فتح دوّم مصغّر ابرق به معنى زمينى كه در آن سنگ و گل و ريگ باشد ، نيز چيزى كه در آن سياه و سپيد جمع باشد ( مؤلّف ) .