و كن ساجدا للّه ما دمت قادرا * لعلّك تحظي بالسّيادة و الفخر
فيا أيّها الإنسان لا تك جاهلا * و اعلم بانّ اللّه هو الكاشف الضّر
حليم كريم خالق الخلق كلّهم * و رازقهم من غير ملّ و لا ضجر
و صلّ على المختار أشرف خلقه * عليه سلام اللّه في اللّيل و الفجر
( خيرات )
ام الهيثم
سيوطى در اواخر كتاب المزهر در علوم لغت و انواع او كه در قاهره چاپ شده گويد ام الهيثم عجوزى بوده است از بنى منقر كه از فصحاى نسوان بوده است وقتى بيمار شد از علت مرض او استفسار نمودند گفت كنت وحمى بالدكة فشهدت مأدبة فاكلت جبجبة من صفيف هلعه فاعترتنى زلخه گفتند اين چه قسم گفتار است گفت مگر گفتار اقسام دارد نهايت من به عربى فصيح با شما سخن گفتم .
اللغة وحم بمعنى اشتها است مأدبه * مهمانخانه جبجبه بضم هر دو جيم بر وزن كزبره شكنبه گوسفند را گويند كه عربهاى بدوى آن را پاك كنند و پر از گوشت سرخ كرده مىنمايند كه آن را قرمه گويند و صفيف گوشتهائى است كه براى بريان شدن روى آتش مىگذارند و هلعه بكسر هاء و لام مشدد مفتوحه بزغاله ماده است زلخه بضم زاء و فتح لام مشدده وجعى است كه به پشت انسان عارض مىشود و هرگاه به اين مرض كسى مبتلا شود نمىتواند حركت كند .
بنابراين معنى كلام ام الهيثم اين است كه من در دكانى اشتهاى پيدا كردم آش خوردم پس بميهمانى رفتم و از شكنبه بزغاله ماده كه پر از گوشت قرمه بود تناول كردم مبتلا به درد پشت شدم .
نجية المدينة
از بانوان مشهورهء مدينهء منوره است كه در قديم الايام در اين شهر شريف زندگانى