و بروايت عمدة الطالب رسول خدا در حق جعفر فرمودند انا و على و جعفر من شجرة واحدة و سائر الناس من شجرة شتى
و نيز فرمود خير الناس حمزه و جعفر و على .
و نيز فرمود اخواى و مونساى و محدثاي زيد بن حارثة و جعفر تا آنكه در سال هشتم هجرت در موته شهيد شد و بذو الجناحين ملقب گرديد به تفصيلى كه در تواريخ مذكور است و عبد اللّه در آنوقت طفل خردسالى بود مىفرمايد من خوب خاطر دارم كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گاهى كه بر مادرم درآمد و او را از شهادت پدرم خبر داد و دست مبارك بر سر من و برادرم بماليد و از هر دو چشم مباركش اشك بباريد چندانكه از لحيهء مباركش قطرات سرشك فروچكيدى آنگاه فرمود بار خدايا همانا جعفر در راه حق شهيد شد و به بهترين اجر و مقام نائل گرديد تو او را باخلاف نيك و اعقاب پسنديده نائل و بهرهور فرماى عبد اللّه گويد آنگاه رسول خدا مرا با خود به مسجد برد و بر منبر بالا رفت و مرا در پله فروتر نشانيد و فرمود ( الا ان جعفرا قد استشهد و قد جعل اللّه له جناحين يطير بهما فى الجنة پس رسول خدا مرا با خرد بسراى خويش برد و تا سه روز ما را طعام همىداد و ازآنپس به خانه خويش مراجعت كرديم و رسول خدا روزى بديدار ما بيامد و من در آن حال گوسفند برادرم را علف مىدادم فقال اللهم بارك فى صفقته خدايا در بيع و شراى او بركت ده و از دعاى آن حضرت هيچ نفروختم و نخريدم مگر آنكه ربح نمودم .
و ابو على در كتاب منتهى المقال مىگويد جناب عبد اللّه بن جعفر مردى جليل القدرى است و قليل الرواية است و او را از اصحاب امير المؤمنين و امام حسن و امام حسين دانستهاند و از كثرت جود او را بحر الجود مىناميدند و او اول مولوديست كه در اسلام در اراضى حبشه متولد گرديد و وفات عبد اللّه بقول ابن اثير در كامل سنه هشتاد از هجرت است و آن را اصح اقوال دانسته و بقولى در سال هشتاد چهارم يا پنجم يا ششم و قاضى در مجالس المؤمنين گويد در سال هشتادم هجرى در مدينه وفات يافت و در اين وقت از عمر شريفش نود سال گذشته بود و ابن عبد البر در استيعاب همين را گويد .
رياحين الشريعة در ترجمه دانشمندان بانوان شيعه ( فارسي ) — صفحة 209
مساهمون: شيخ ذبيح الله محلاتى
ص٢٠٩