آقا محمّد مهدى گيلانى
فرزند مولا سعيد گيلانى ، فاضلى دانشمند و در اصفهان متولّد شده در آنجا تحصيل كمالات كرده . زمان طهماسب ثانى ، منجمباشى بوده ، بعد از انقراض دولت صفويه در گيلان ساكن و به زراعت معاش مىگذرانيده ، پس از هفتاد و شش سال عمر ، وفات نمود . شعر هم مىگفته . از اوست :
با حكم قضا ، ستيزه نتوان كردن * با دست علاج نيزه نتوان كردن
تدبير كجا علاج تقدير كند * آهن با موم ، ريزه نتوان كردن
مولا شيخ عنايت اللّه گيلانى
در اصفهان به افاده علوم و حكمت مشغول بود ، و در تحصيل مراتب عاليه ، رياضات شاقّه كشيده بود . كتب شيخ الرئيس را تدريس مىكرد . در اواخر عمر به قزوين رفته وفات كرد . علماى ظاهر به سبب شهرت او در حكمت ، نسبت عقايد فاسده به او دادند حزين نزد او تحصيل كرده [ است ] .
حسن لذگه ( لغده ) ابو على
اصلا اصفهانى بوده ، در صغر سن كتب ابو زيد و اصمعى را حفظ كرده و در آنها تتبّع داشته . اعراب كه در اصفهان ورود مىكردند جلو [ ى ] خانه محمّد بن يحيى بن ابان خرگاه مىزدهاند . در باغ مسلم بن عود ، ابو على نزد آنها مىرفته و مسايل مشكوكهء خود را از الفاظ آنها تصحيح مىكرده ، تا به بغداد رفت و از صاحب اصمعى و كرمانى صاحب اخفش و غيره اخذ علم كرده در عراق ، امام وقت خود گرديد .