ميرزا عبد اللّه سياحت بسيارى در اطراف بلاد داخله ايران و خارج ايران از هندوستان و عثمانى و غيره كرده ، شخص متبع با حافظه بوده است ، به هر شهرى كه رفته است اهتمام در ملاحظه كتب گوناگون نديده خود را داشته ، و در اين باب بصيرت زيادى حاصل كرده ، يكى از علماى « * » زمان او نوشته :
چندين كتاب در خانواده ما بود كه به سبب اسقاط شدن اول و آخر نه مؤلف او معلوم بود و نه مقدار افتاده اوراق آنها ، تا وقتى بهنظر ميرزا عبد اللّه افندى رسانيديم آنها را ، و او بهطور احاطه اسم مؤلف و مقدار ساقط شده هريك را مشخص نمود .
ميرزا عبد اللّه در احوالات رجال و علما اطّلاع كاملى داشته و كتاب « رياض العلماء » او در اين باب شاهد تتبّع اوست ، نزد بسيارى از علما تحصيل كرده و اجازه يافته و تعبير از هريك به كلمه مىكند كه كاملا مقامات آن را مىنماياند ، مثلا از مجلسى تعبير به استاد استناد مىنمايد ، و از ملّا محمّد باقر سبزوارى به استاد فاضل ، و از آقا حسين خوانسارى استاد محقّق ، و از مولا ميرزا شيروانى به استاد علّامه . وفات او در حدود هزار و صد و سى قبل از فتنه افغان بود .
اكبر ( شاعر )
اسمش ميرزا على اكبر از سادات حسينى ، اجدادش زمان صفويه به اصفهان آمدهاند ، سيّدى عزيز ، قانع [ و ] زراعت شيم بوده از اوست : « * * »
هامش
( * ) سيّد عبد اللّه شوشترى ( مؤلف )
( * * ) مجمع الفصحاء ، ج 2 ، ب 1 ، ص 139 .