« شرايع الأحكام » در فقه ، « من لا يحضره الفقيه » در حديث ، « تفسير صافى » ، « شرح تجريد » ، « زبدة الاصول » ، رسالهء « تشريح الأفلاك » و چند ذخيره در هيأت .
حزين دربارهء خصوصيّات اخلاقى وى مىگويد كه :
در نظر همّتش ، دنيا را قدر كف خاكى نبود و هرگز همّت بر تحصيل مال و جاه دنيوى نگماشت . هرگز مبادرت به آشنايى ارباب دول نكردى و پيوسته مىگفت : لقمه نانى حلال كه رازق عباد قسمت ساخته ما را كافى است .
نصيحت وى به فرزند در هنگام مرگ اين است كه :
هرچند اوضاع دنيا را بر وفق مراد نبينى و زمانه ناسازگار افتد ، بايد كه به مذلّت رضا ندهى و تبعيّت و دنبالهروى اختيار نكنى چه عمر قليل قابل آن نيست . در اصفهان اگر توانى زياده توقف مكن كه شايد از ما كسى باقى ماند .
او به سال 1127 ه . ق در سن 69 سالگى در اصفهان درگذشت و در مزار بابا ركن الدّين در جنب تربت عارف ربّانى مولانا حسن دانشمند گيلانى به خاك سپرده شد .
ولادت حزين
او در روز دوشنبه بيست و هفتم ماه ربيع الاخر 1103 ه . ق در اصفهان متولّد شد . پدر در چهار سالگى آموزش وى را آغاز كرد . اوّلين معلم وى به رسم تيمّن مولانا شاه محمّد شيرازى بود . خاطرهء وى در اينباره شنيدنى است :
مولاناى مزبور بعد از بسمله اين آيات را سه نوبت تلقين فرمود :
« رَبِّ اشْرَحْ