تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تذكرهء بغراخانى ( تذكره مشايخ اويسيه ) ( فارسي ) — صفحة 536

مساهمون:

ص٥٣٦
خيوقى معروف به " كبرى " كه چند تن از پيران صاحب معرفت در سايهء تربيت وى به مرتبهء ارشاد و پيشوايى نايل آمده‌اند ، از قبيل مجد الدّين بغدادى ، بهاء الدّين ولد ، فريد الدّين عطار ، نجم الدّين رازى ، معروف به دايه . سلسلهء تصوف كبراويه از اين قرارست : ابو بكر بن عبد الله نساج طوسى ، احمد غزالى ، ابو نجيب عبد القاهر سهروردى ، عمار ياسر ، نجم الدّين كبرى . ( به نقل از فرهنگ معين ج 6 ، ص 1544 ) .
شرح
( 88 ) ص 494 ، نقشبنديه : نام يكى از سلسله‌هاى صوفيه اتباع خواجه بهاء الدّين محمد بخارى نقشبند ( ولادت 718 ه ق - فوت 791 ه ق ) . طريقهء نقشبند در هندوچين ، تركستان ، تركيه ، جاوه ، و نيز در ايران در كردستان ، و همچنين در كردستان عراق پيروانى دارد . كتاب " رشحات عين الحيات تاليف على بن حسين واعظ كاشفى در مناقب مشايخ نقشبنديه و آداب و طريقت ايشان است . ( فرهنگ معين ، ج 6 ، ص 2140 ) . ( 89 ) ص 497 ، الكذاب لا امتى : بدين صورت در كتب مرجع ديده نشد . ( 90 ) ص 498 ، عبد الرحمن : عبد الرحمن بن عوف بن عوف الزهرى القرشى يكى از بزرگان صحابه و از عشره مبشره و اصحاب شورى و از سابقين در اسلام است . گويند وى هشتمين كس بود كه اسلام آورد . نام او در جاهليت عبد الكعبة بود و پيغامبر ( ص ) او را عبد الرحمن ناميد . در جنگهاى بدر واحد شركت كرد و در جنگ احد 21 جراحت بر او وارد شد . او در يك روز سه برده آزاد كرد . شغل وى تجارت و خريدوفروش بود . ( فرهنگ معين ، ج 5 ، ص 1138 ) . ( 91 ) ص 498 ، سيد على همدانى ( 731 - 876 ه ق ) : سيد على بن شهاب الدّين همدانى ، ملقب به على ثانى ، از اعاظم اولياء و مفاخر عرفا است . نسبت سيد از جانب مادر با هفده واسطه به پيغامبر عليه السلام منتهى مىگردد . سيد على همدانى در دوازده‌سالگى پاى به دايرهء سلوك نهاد و خرقه و تلقين از شيخ شرف الدّين محمود ، نظام الدّين مزدقانى گرفت . از جمله كتب و رسالاتى كه از سيد باقى مانده مىتوان فصوص الحكم ، ذخيرة الملوك ، شرح اسماء الله ، اخبار المهدى " را نام برد . ( دايرةالمعارف به اهتمام و سرپرستى مهدى تجلىپور ، ص 427 ، چاپ امير كبير ) . ( 92 ) ص 501 ، شيخ سيف الدّين باخرزى : سيف الدّين باخرزى ، ابو المعالى سعيد بن مظفر ملقب به شيخ العالم ، از مشايخ صوفيه و از شاعران ايرانى اواخر قرن ششم و اوايل قرن هفتم هجرى است . وى