اولا : نظر به احاديث كثيره عامه و خاصه ، حضرت امام جعفر صادق امام واجبالاطاعه است و قاسم بن محمد بن ابى بكر از جمله اصحاب حضرت امام زين العابدين ( ع ) و از سادات تابعين و يكى از فقهاى سبعه در مدينه منوره بود و باز بنا بر قول عامه و خاصه حضرت امام محمد باقر ، امام مفترض الطاعة و از همه جهات بر قاسم اكمل و افضل بود و معقول نيست كه حضرت امام جعفر صادق ( ع ) او را بر پدر بزرگوار خود ترجيح بدهد و در طريقت مريد او بشود زيرا برگزيدن قاسم و ترجيح او بر امام محمد باقر ( ع ) از قبيل ترجيح ، مرجوح بر راجح و تفضيل مفضول بر فاضل است و هيچ شخص عاقلى مرتكب چنين اشتباهى نمىشود تا چه رسد به حضرت امام جعفر صادق كه جامع جميع كمالات صورى و معنوى بود و لذا قول به ارادت آن بزرگوار نسبت به قاسم از درجه اعتبار ساقط است . « 1 »
ثانيا - آنكه در زمان سلمان ، قاسم ، طفل صغير بوده و قابليت آن را نداشته كه تربيت سلمان را درك كند و يا نسبت به او ارادت بورزد و چنان كه
هامش
( 1 ) - قاسم بن محمد بن ابى بكر مكنى بابو محمد از اصحاب امام زين العابدين و پسر خاله او و از سادات تابعين و يكى از فقيهان هفتگانه شهر مدينه و افضل زمان خود بود ، از عدهاى از اصحاب روايت كرده و جمعى از تابعين از او روايت كردهاند ، در مدينه متولد و در قديد ميان مكه و مدينه در هنگامى كه عازم اداى مناسك حج بود وفات يافت و در اواخر عمر نابينا شده بود ، به روايت ابن خلكان و ديگران به سال 102 يا 108 هجرى درگذشت و در هنگام مرگ سن او هفتاد و دو سال بود - ابن خلكان ج 1 ص 456 - اعلام زركلى چاپ مصر ج 6 ص 15 - صفة الصفوة ابن جوزى - ج 2 ص 49