مىنويسد :
" بار خدايا ! درود و صلوات بر امام نهم فرو فرست ، آن حضرت بازگردنده است به خداى
تعالى در هر امرى از امور و بسيار سجده كننده است ( اشاره است به كثرت عبادت آن
بزرگوار ، چنانچه روايت كرده اند كه بعد از امام زين العابدين ( عليه السلام ) از ائمه ، هيچ كس به كثرت
عبادات آن حضرت نبود ، و در بخشش سرآمد روزگار بود تا آنجا كه او را " جواد " لقب
داده اند . بحر از عطاى او ، قطره ، و باران از كرم او بهره داشت . پناه ضعيفان وملاذ سائلان
در وقت حاجات بود .
آن حضرت از براى عامه ى بندگان خداى تعالى ، بخشندهء عطيه ها و بخششهاست ( و
اين اشاره به عموم عطاى آن حضرت است ، چنانچه روايت كرده اند كه هرگز آستان آن
حضرت ، از سائلان و حاجتمندان خالى نبود و هيچ سائلى از درگاه احسانش ، محروم
نمى گشت .
آن حضرت محو كنندهء گمراهى و عناد است و بركنندهء صاحبان ظلم و فساد است .
( روايت كرده اند كه چون مأمون خليفه ، آن حضرت را داماد خود ساخت ، هميشه آن
حضرت را در مجلس خود حاضر مى ساخت و با طوايف و ارباب مذاهب مختلفه پيرامون
اعتقادات و مشكلات علوم ، بحث مى كرد و دليلهاى آنان را قلع و قلمع مىكرد و تمام
طوايف از آن حضرت استفاده مىنمودند و مأمون در تعظيم وتوقير آن حضرت ،
دقيقهاى فروگذار نبود . روايت كرده اند كه وقتى دخترش ، ام الفضل نزد او آمد و از آن
حضرت شكايت نمود ، مأمون به دختر خود گفت : آيا تو راضى نيستى كه من تو را به
بهترين خلايق از لحاظ حسب و نسب ، تزويج كردم ؟ )
و آن حضرت صاحب نشانههاى راهنمائى و ارشاد به راههاى راستى و صلاح است . و
اقتباس كننده از نور علوم او ، افراد از ابدال و اوتاد است . كنيت او " ابوجعفر ( عليه السلام ) " و يكى از
القابش " جواد " است و ديگر از القابش " تقى " يعنى پرهيزكار و پارسا و اگر چه تمامى ائمهء
معصومين ( عليها السلام ) در كمال تقوا و پارسايى بوده اند ، اما آن حضرت بدين وصف عظيم ، شهرت
چهارده نور پاك ( فارسي ) — صفحة 1459
مساهمون: عبد الرحيم عقيقي بخشايشي
ص١٤٥٩