ابن الكرنبى ، ابو جعفر .
1 - من اقران الجنيد و يقال كان استاذه ، مات قبله ، و كان من اجلة مشايخ بغداد 1 .
قال الخلدى : جلس الجنيد 2 عند رأس ابى جعفر الكرنبى عند وفاته ، فرفع الجنيد رأسه الى السماء ، فقال له ابو جعفر : بعد . فطأطأ 3 راسه الى الارض . فقال ابو جعفر 4 : بعد معناه :
ان الحق اقرب الى العبد من ان يشار اليه فى جهة 5 .
بو العباس سريج 6
.
امام وقت خود بود ، وى را 7 شافعى كهين مىگفتند از بزرگى .
1 - روزى بر كران مجلس 8 جنيد برگذشت 9 ، ساعتى بنيوشيد و برفت . كسى وى را گفت كه 10 : چون ديدى جنيد را 11 ؟ گفت : رموز قوم لا اعرفها ، غيران لهذا الشيخ صولة ليست بصولة 12 المبطلين .
2 - شيخ الاسلام گفت كه 13 : پير را صولت بايد كه از ولايت عين افتد ، او را پيك و دروان نبود 14 ، هركه او را بيند بشكوهد ، ترا بازان 15 كار نيست ، آن هيبت ازو دانى . آن از چيست 16 ؟ ميان او ، و ميان عزت حجاب نيست . او كه به عين كار عالم بود 17 ، گاه به صولت و غيرت 18 رود و گاه به خلق .
3 - انشدنا الامام للحلاج لنفسه فى المراثى 19 :
انعى 20 اليك قلوبا طال ما هطلت 21 * سحائب الوجد 22 فيها ابحر الحكم 23
انعى ( 20 ) اليك نفوسا طاح شاهدها * فيما وراء الغيب فى شاهد القدم 24