درستتر است .
( 13 ) - ب : گفت آنكه ترا علمى دهد .
( 14 ) - ج : دهد اخلاص ، د : و يا عمل دهد اخلاص .
( 15 ) - ب : و يافتن و ديدار صحبت دهد با نيكان و ترا قبول ندهد . ج : كنى و صحبت دهد با نيكان و ترا قبول ندهد .
د : كنى و صحبت نيكان دهد و قبول ندهد .
( 16 ) - ج ، د : از « شيخ الاسلام گفت » تا « به بهشت رسيدن » ندارد .
( 17 ) - الف : بو عبد اللّه بوذ گفت . ب : به عبدلهء بو ذهل مرا گفت .
( 18 ) - الف : نيكبختى ( در مورد اول در نسخهء الف در متن هو است كه بالاى آن نيك نوشتهاند و گويا مراد معنى هو بوده است ) .
( 19 ) - در الف در حاشيه و با قلمى ديگر آمده است .
( 20 ) - ب : و ترا .
( 21 ) - ب : + كه .
( 22 ) - الف : به دوست به رسيدن شناخت .
( 23 ) - الف : پيوستن شناخت .
( 24 ) - الف : « قدس اللّه روحه » ندارد . د :
+ العزيز .
( 25 ) - الف : بدبختى روشنتر . د : هيچ نشان بدبختى روشنتر .
( 26 ) - الف : در زيادت اى در نقصان . ب :
روز بترى هركه نه در زيادتى در نقصان . ج ، د : بترى هركه نه .
( 27 ) - د : و هم سهل گويد : كل وجد لا يشهده الكتاب .
( 28 ) - ب : و سهل گويد كه . ج : و سهل گفته فتنه . د : و هم سهل گفته فتنه .
( 29 ) - الف : « علم » ندارد .
( 30 ) - ب : وقتى .
( 31 ) - د : سهل بن عبد اللّه .
( 32 ) - ب : و قال عمرو بن سالم .
( 33 ) - ج : عرفت سهلا من .
( 34 ) - ب : يقوم بالليل .
( 35 ) - الف : يناجى ربه . ب : ربه و هو .
( 36 ) - ب : قال اخبرنا ابن باكويه . ج ، د :
قال ابن باكويه .
( 37 ) - ب : الشيرازى ، اخبرنا احمد . ج :
قال احمد . د : قال ابن احمد بن عطار الرودبارى .
( 38 ) - ب : الرودبارى عن احمد . ج : قال احمد بن بقاء . د : قال بن احمد .
( 39 ) - ب : در متن : يعقوب و در حاشيه ايوب .
( 40 ) - ب : و قال .
( 41 ) - الف : سهل بود . ب : سهل است .
( 42 ) - ب : و حكايت در خبر وى و روايت .
د : در جزوى .
( 43 ) - ج : « كه » ندارد .
( 44 ) - ج ، د : بوده .
( 45 ) - ب : تغير افتاد در شست سال .
( 46 ) - ب ، ج ، د : گويد كه .
( 47 ) - ب : نيوفتد . ج ، د : نيفتد .
( 48 ) - ب : سهل است .
( 49 ) - الف : « سهل از وى روايت كند » ندارد . د : سهل ازو روايت كند .
( 50 ) - الف : الهى مرا برهان ده كه خاموش با تو گويم و كه گويا بم از آن تو و به تو گويم . ب : و چون گويم از آن تو . ج : الهى برهانى ده كه خاموش بم يا با تو گويم و كه گويم از آن .
د : الهى برهان ده كه خاموش بم يا با تو گويم و كه گويم از آن .
( 51 ) - الف ، ب : به شب نخفتى . د : بنهخفتى با .
( 52 ) - د : با خويشتن مىگفت و در خال مىزاريد كه مرقع در من پوش .
( 53 ) - الف : پيرى آمده به بصره . د : پيرى به بصره آمد و خال .
( 54 ) - الف : دعويست وقت آن او را . ب :
بلايى است . ج : كه وى را نه در وقت .
د : كه وى را نه وقت .
طبقات الصوفية ( فارسي ) — صفحة 137
مساهمون: عبد الله الأنصاري الهروي ( خواجه عبد الله الأنصاري )
ص١٣٧