جنگ و خون ريزى است و حتى آنگاه كه امام در ساباط مدائن در ضمن سخنرانى خود
فرمود ما جنگ طلب نيستيم ( ما حق طلب هستيم ) بعضى از كوردلان در لشكر آن
حضرت ، به خيمه ى امام حمله بردند و خنجرى بر ران امام زدند و در اين هنگام بعضى از
ياران امام ، مسأله صلح خواهى معاويه را مطرح كردند .
بلاذرى مىنويسد : ( 1 ) امام ( عليه السلام ) فرماندهى سپاه دوازده هزار نفرى را به عبيدالله بن
عباس داد و از او خواست تا با قيس بن سعد بن عباده وسعد بن قيس همواره ، مشورت
كند و فرمود اگر تو كشته شدى ، فرمانده لشكر ، قيس خواهد بود و اگر او كشته شد سعد بن
قيس فرمانده باشد . متأسفانه عبيدالله بن عباس خود فروشى كرد و تسليم معاويه شد .
اين عمل ، ضربه اى كارى بر پيكر سپاه امام مجتبى ( عليه السلام ) زد ، ولى خوشبختانه ، فرمانده دوم
امام ( عليه السلام ) تسليم نشد و سخت مقاومت كرد .
جنگ سختى ميان لشكر امام به فرماندهى قيس ، با لشكر معاويه درگرفت و از طرفين
شمارى چند به خاك افتادند . حتى پس از ابلاغ خبر پذيرش صلح از سوى امام ( عليه السلام ) نيز
قيس همچنان ، سرسختانه در برابر لشكر معاويه ، ايستادگى مى كرد و دوباره نبرد سختى
ميان دو طرف بالا گرفت . معاويه بارها از در تطميع و خريدارى قيس دست به كار شد ،
ولى موفق نگشت و اين بار پيغام داد كه تو براى چه كسى جنگ مى كنى ؟ - امام تو كه
زخمدار شده و لشكر وى ، او را رها كرده اند ، قيس نامه اى به امام نوشت . امام ياران خود را
مورد عتاب وخطاب قرار داد و سرزنش نمود و نظر ياران را به طرف صلح يافت . كاغذ
سپيدى با مهر معاويه بدست امام رسيد كه هر شرطى را مورد نظر دارى بنويس ، اين
مسأله ، همراهان امام را بيشتر به موضوع صلح ترغيب كرد . امام ( عليه السلام ) جريان را به قيس خبر
داد . ( 2 )
برخى از مورخان ، عبيدالله بن عباس و پيوستن او را به معاويه متذكر نشده اند و
هامش
1 . ر . ك : بلاذرى ، انساب الأشراف ، ص 32 .
2 . اعثم كوفى ، الفتوح ، ص 764 .