دعاى پنجاه ويكم :
در هنگام خضوع وزارى به درگاه خداوند
[ - ( 1 ) اى معبود من ، تنها تو شايسته حمد وسپاسى ومن تو را شكر مىكنم بر رفتار نيكويت در حق من ، وبر وفور نعمتهايت وافزونى عطاهايت بر من ، وبر رحمتي كه بواسطهء آن مرا بر ترى بخشيدى وبر نعمتي كه آن را بر من نازل فرمودى ، براستى تو در حق من لطفهائى نمودهاى كه من از شكر وسپاس آنها عاجزم .
( 2 ) واگر احسان وريزش نعمتهاى تو بر من نبود ، من به بهره وسودى نمىرسيدم وتوفيق اصلاح نفسم را پيدا نمىكردم ، اما تو در حق من به احسان ونيكى آغاز كردى وكفايت در همهء امورم را به من ارزانى داشتى وبلا را از من دور كردى وعواقب دردناك قضا وقدر را از من باز داشتى .
( 3 ) اى معبود من ، چه بسيار گرفتاريهاى سخت كه از من بگردانيدى ، وچه فراوان نعمتهاى بيشمار كه چشمم بدانها روشن ساختى وچه بسيار رفتارهاى بزرگوارانه كه در حق من انجام دادى .
( 4 ) تويى كه به هنگام بيچارگى ، خواستهء مرا أجابت فرمودى وبه هنگام لغزشها ، از خطاى من در گذشتى وانتقام مرا از ستمگران گرفتى .
( 5 ) خدايا من هرگز تو را به هنگام مسئلت ، بخيل نمىبينم وآن هنگام كه به تو رو مىكنم ، گرفته وممسك نمىيابم ، بلكه احساس مىكنم كه تو دعايم مىشنوى وخواستهام عطا مىكنى ومىيابم كه نعمتهاى تو در هر شأني از شؤون ودر هر زماني از زمانها بر من فرو مىريزد . پس تنها تو مورد ستايش منى واين رفتار توست كه نزد من نيكوست .
( 6 ) جان وزبان وعقل من تو را سپاس مىگويند ، سپاسى كه به حد كمال وبه حقيقت شكر مىرسد ، سپاسى كه نهايت رضايت تو از من است ، پس مرا از خشم وغضب خودت برهان .
صحيفه كامله سجاديه با ترجمه فارسى شاهرودى — صفحة 251
مساهمون: الإمام زين العابدين ( ع )
ص٢٥١