نيكويى و خوبى روا بدارى .
و هرگز كسى نتواند به مقام حقيقى عفو برسد ، مگر آنكه پروردگار متعال گناههاى گذشته و آيندهء او را عفو فرموده ، و او را به خلعت كرامت و بر گزيدگى خود زينت داده ، و از پرتو نور مبارك خود او را بپوشاند . آرى عفو و غفران از صفات خداوند عزيز است ، و آنها را در دلهاى بندگان مخصوص و انتخابشدهء خود قرار مىدهد ، تا مانند حق تعالى با بندگان و افراد مردم با بخشش و گذشت رفتار كرده ، و با صفات و اخلاق الهى متخلق گردند .
خداوند متعال از همين نظر است كه مىفرمايد : عفو كنند و اغماض نمايند ، و آيا دوست نمىداريد كه خداوند جهان نيز از شما عفو فرموده و گناههاى شما را ببخشد ، و خداوند متعال آمرزنده و مهربان است به بندگان خود .
[ ( شرح ) ]
غفران نسبت به گناه مسلم است و متعلق به آن مىشود ، ولى عفو در مقابل هر خطاء و اشتباه و گناهى اطلاق شده ، و اغلب اوقات نسبت آن به صاحب خطاء داده مىشود . پس غفران به معنى بخشيدن ، و عفو به معنى در گذشتن است ، و چون معصيت و گناه در مقابل پروردگار است ؛ اكثر اطلاق غفران نيز از جانب خداوند متعال صورت خواهد گرفت .
و از لحاظ اينكه شخص مؤمن لازمست متصف به صفات خدا باشد ، در اين مورد همچنين است ، يعنى كسى كه مىخواهد از بندگان مقرب خدا باشد ، مىبايد در باطن و حقيقت با صفات الهى و با غفران و عفو موصوف گشته ، و خطاهاى ديگران را مورد مؤاخذه قرار نداده ، و از آنان چشم پوشى و اغماض نمايد . البته اين دو صفت وقتى در دل انسان جايگير و ثابت مىشود كه ؛ خود مورد مغفرت و عفو الهى قرار گرفته ، و دل پاك و نورانى و خاضع داشته ، و از صفات حيوانى و شيطانى دور باشد .
هست اميدم كه على رغم عدو روز جزا
فيض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم
پدرم روضهء رضوان به دو گندم بفروخت
من چرا ملك جهان را به جوى نفروشم