تعالى تحمل صاحبها الى داره ، فأحسن التوكل فيما لم تعط و الرضا بما اعطيت ، و اصبر على ما أصابك فان ذلك من عزم الامور .
[ ( ترجمه ) ]
و طمعكارى در دنيا ريشهء هر گونه كارهاى زشت و اعمال قبيحه است ، و شخص طمعكار از آتش و عذاب الهى استخلاص و نجات ندارد مگر آنكه از اين خصلت توبه كند . رسول اكرم ( ص ) فرمود : قناعت مالكيت و سلطنتى است كه پاينده است . قناعت مركب رضايت و خوشنودى پروردگار متعال است ، و شخص قناعتكار كه سوار قناعت است به وسيلهء آن به سوى خداوند سير مىكند . پس در آن چيزهايى كه تو را داده نشده است ، لازمست توكل به خدا كنى . و نسبت به آن امور و نعمتهايى كه تو را عطاء شده است ، راضى و خوشحال گردى . و در مقابل پيش آمدها و حوادث و ناگواريها كه به تو مىرسد ، بايد صبر و تحمل كنى ، زيرا صبر به ناملايمات و تحمل در مقابل ناگواريها علامت تصميم گرفتن و هدف داشتن و جدى بودن است .
[ ( شرح ) ]
همين طورى كه قناعت ملازم است با صفات رضا و توكل و موجب قطع شهوات نفسانيه است ، طمع نيز منشأ شهوات و تمايلات نفسانى بوده ، و بر خلاف قناعت ملازم با اضطراب و نارضايتى و تجاوز از حدود و ناراحتى فكر و خيالات فاسده است . و اينكه بسيار مهم است ، و در اين احاديث هم تصريح شده است : جهت عظمت و بزرگوارى روحى و شخصيت و بىنيازى حقيقى و مالكيت و سلطنت معنوى شخص قانع است كه چنان بر نفس خود مسلط و به مال و جاه دنيا بىاعتناء است كه گوئى تمام ملك دنيا را مالك است و در مقابل او شخص طمعكار است كه : اگر تمام دنيا را داشته باشد باز از ته دل فقير و نيازمند و بىشخصيت است .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 128
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص١٢٨