33 . در سوره نمل ( 27 / 67 ) « اننا لمخرجون » با دو نون و بدون استفهام . « 1 »
34 . در سوره مؤمن ( 40 / 21 ) « كانوا هم اشدّ منكم قوة » با كاف .
35 . باز در همان سوره ( 40 / 26 ) « و أن يظهر فى الارض الفساد » بدون الف .
36 . در سوره عسق ( شورى 42 / 30 ) « و ما اصبكم من مصيبة بما كسبت ايديكم » بدون فاء .
37 . در سوره الرحمن ( 55 / 12 ) « و الحب ذا العصف و الريحان » با نصب .
38 . باز در همان سوره ( 55 / 78 ) « تبرك اسم ربك ذو الجلل و الاكرام » با رفع .
39 . در سوره حديد ( 57 / 24 ) « فانّ اللّه الغنى الحميد » بدون هو .
40 . در سوره و الشمس ( 91 / 15 ) « فلا يخاف عقبيها » با فاء .
ابو عبيد مىگويد : مواردى را كه مصاحف اهل حجاز و اهل شام با مصاحف اهل عراق اختلاف داشتند ذكر كرديم ، و مصاحف اهل عراق با يكديگر اختلافى ندارند مگر در پنج حرف كه ميان مصحف كوفه و بصره اختلاف وجود دارد . كوفىها نوشتهاند :
41 . در سوره انعام ( 6 / 63 ) « لئن انجينا من هذه » بدون تاء .
42 . در سوره انبياء ( 21 / 4 ) « قال ربّى يعلم القول » با الف بنابر خبريت .
43 . در سوره مؤمنون ( 23 / 112 ) « قال كم لبثتم فى الارض » بدون الف .
44 . در آيه بعدى ( 23 / 114 ) « قال ان لبثتم الّا قليلا » مانند اولى .
45 . در سوره احقاف ( 46 / 15 ) « و وصّينا الانسان بوالديه احسانا » با يك الف قبل از حاء و يك الف بعد از سين . بصرىها نوشتهاند : « لئن انجيتنا » با تاء ، و نوشتهاند : « قل ربى يعلم القول » بدون الف بنابر اينكه صيغه امر باشد ، و نوشتهاند : « قال كم لبثتم فى الارض » با الف بنابر خبريت . و نيز جمله بعدى را نوشتهاند :
قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ
مانند اول . و نوشتهاند :
بِوالِدَيْهِ حُسْناً
بدون الف . »
اين بود روايت ابو عبيد راجع به كلماتى كه رسم آنها در مصاحف عثمانى به صورتهاى مختلف آمده است . كسانى كه بعد از ابو عبيد آمدهاند ، اين روايت را تكرار كردهاند و در آن تفصيل دادهاند و به طورى كه پيشتر گفتيم ، دانى نيز آن را در « المقنع » آورده و روايات
هامش
( 1 ) اين حرف در واقع از موارد اختلاف نيست چون ( اننا و ائنا ) هر دو با يك علامت نوشته مىشود .