عفوى . اى پروردگار من ، اى اللّه ، با من چنان كن كه خود شايستهء آنى . تو بر كيفر توانايى و من سزاوار آنم ، هيچ حجت و عذرى در پيشگاه تو ندارم و به همهء گناهان خود اقرار و اعتراف مىكنم تا آنها را ببخشايى و تو از من به آنها آگاهترى . به گناهان و خطاها و سيّئات خود اعتراف مىكنم ، بارالها ! ببخش و ترحّم كن و از آنچه مىدانى درگذر كه تو عزيز و كريمى . « 1 »
آنگاه برخاستند و وارد طواف شدند و ما نيز به احترامشان برخاستيم و فردا همان ساعت آمدند و ما نيز مانند گذشته به استقبالشان برخاستيم و در ميان ما نشستند و به راست و چپ نگريستند و فرمودند :
سيد العابدين - على بن الحسين عليهما السّلام - در سجود نمازش ، در اين مكان چنين مىفرمود ( در حالى كه با دست ، به جانب حجر و ناودان اشاره كرد ) : بندهء كوچك تو بر آستان توست ، بندهء مسكين تو بر درگاه توست ، از تو چيزى را درخواست مىكنم كه غير از تو بر آن توانا نيست . « 2 »
آنگاه به راست و چپ نگريستند ، و به محمد بن قاسم علوى نگاه
هامش
( 1 ) . كان يقول : يا من لا يزيده إلحاح الملحّين إلّا جودا و كرما ، يا من له خزائن السّموات و الأرض ، يا من له خزائن ما دقّ و جلّ ، لا تمنعك إساءتي من إحسانك إليّ ، إنّي أسألك أن تفعل بي ما أنت أهله ، و أنت أهل الجود و الكرم و العفو ، يا ربّاه ، يا اللّه افعل بي ما أنت أهله فأنت قادر على العقوبة و قد استحققتها ، لا حجّة لي و لا عذر لي عندك ، أبوء إليك بذنوبي كلّها ، و أعترف بها كي تعفو عنّي و أنت أعلم بها منّي ، بؤت إليك بكلّ ذنب أذنبته ، و بكلّ خطيئة أخطأتها ، و بكلّ سيّئة عملتها ، يا ربّ اغفرلي و ارحم و تجاوز عمّا تعلم ، إنّك أنت الأعزّ الأكرم .
( 2 ) . كان علىّ بن الحسين سيّد العابدين عليهما السّلام يقول في هذا الموضع - و أشار بيده إلى الحجر نحو الميزاب - عبيدك بفنائك ، مسكينك ببابك ، أسألك ما لا يقدر عليه سواك .