7 كند و كاوى در حديث
سر و صدا پيرامون احاديث شيعه ، از كسانى كه هرچه به دهانشان مىآيد مىگويند ، زياد شده و هركدام راه فاسدى را برگزيدهاند و هرناسزايى را بر زبان مىرانند .
يكى آنها را نامههاى ساختگى منسوب به امام غايب مىانگارد « 1 » ، و ديگرى آنها را دروغهاى منسوب به امام باقر و صادق مىپندارد . « 2 » نه اين يكى از نتيجهء افترايش باكى دارد و نه آن ديگرى براى كشف دروغ و بدىهايش اهميت قائل است و در آخر آنان كذاب تنگ نظر قرار دارد كه شديدا آنها را انكار و در تكذيب آنها مبالغه كرده و گفتار عجيب و غريب آورده است ؛ بدانيد كه او عبد اللّه قصيمى است كه در صراع « 3 » گفته است :
حقا دروغسازان در رجال شيعه و مردم هواپرست به خاطر رسيدن به دنيا و تقرب به اهل آن و يا كينه و دشمنى با حديث و سنت و طرفدارانش در ميان آنان زيادند ، ولى علماى اهل سنت ماهيت آنان را به عالىترين وجه آشكار كردهاند .
هامش
( 1 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 3 / 277 - 285 .
( 2 ) . اين مطلب را بررسى كننده ، در بسيارى از كتب آنان ، چه در گذشته و چه در حال ، مىيابد .
( 3 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 3 / 288 - 309 .