( ص ) فرمود : ( كسى كه نماز را عمدا ترك كند ذمه خدا و ذمه رسول خدا ( ص ) از او برى و بيزار است ) .
20 - قطع رحم ، زيرا خداى تعالى فرموده : « أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ » « 1 » ، ( اينان مشمول لعنت خدايند ، و منزل بد كه همان دوزخ است از آن ايشان است ) .
موسى بن جعفر ( ع ) راوى حديث سپس اضافه فرموده : كه عمرو بن عبيد از نزد امام صادق ( ع ) بيرون مىشد ، در حالى كه صدايش به گريه بلند بود ، و مىگفت :
هلاك شد هر كس كه به رأى خود فتوا داد ، و با شما - اهل بيت رسول ( ص ) - در فضيلت و علم معارضه كرد .
مؤلف قدس سره : قريب به اين مضمون از طرق اهل سنت از ابن عباس روايت شده « 2 » و با اين روايت دو مطلب روشن مىشود .
1 - اول اين كه - همانطور كه مختار ما در معناى كبيره بود - گناه كبيره عبارت است از آن گناهى كه با لحنى شديد از آن نهى شده باشد ، و يا در نهى از آن اصرار و يا تهديد به آتش شده باشد ، حال چه اين كه آن نهى در كتاب خداى تعالى باشد يا در سنت ، هم چنان كه اين معنا در موارد استدلال امام صادق ( ع ) به خوبى به چشم مىخورد ، و از اين حديث همان معنايى استفاده مىشود كه در حديث كافى آمده بود : كه گناه كبيره آن گناهى است كه خداى تعالى عذاب آتش را بر آن واجب كرده باشد ، و نيز حديث فقيه و تفسير عياشى كه داشت كبيره آن گناهى است كه خداى تعالى مرتكب آن را تهديد به آتش كرده باشد ، پس مراد از واجب كردن و تهديد نمودن اعم است از اينكه تصريح به آن كرده باشد ، و يا اين وجوب و تهديد را به اشاره فهمانده باشد ، چه اين كه در كلام خداى عز و جل آمده باشد و يا در كلام و حديث رسول خدا ( ص ) .
و من گمان مىكنم حديثى هم كه در اين باره از ابن عباس روايت شده همين طور است ، يعنى مراد ابن عباس از تهديد به آتش اعم از تصريح و تلويح و از قرآن و حديث است ، شاهد اين معنا عبارتى است كه در تفسير طبرى از ابن عباس روايت شده ، و آن عبارت اين است كه مىگويد : كباير عبارتند از هر گناهى كه خداى تعالى بيان حرمت آن را با مساله آتش و غضب يا لعنت و يا عذاب ختم كرده باشد « 3 » ، باز از اينجا روشن مىشود آن روايتى كه
هامش
( 1 ) سوره رعد . آيه 25 .
( 2 ) الدر المنثور ج 2 ص 148 .
( 3 ) تفسير طبرى ج 5 ص 27 .