حافظ - ابو بكر بيهقى - در كتاب « دلائل النبوة » از ابو عبد اللّه حافظ ( يعنى حاكم نيشابورى ) و ابو بكر ، احمد بن حسن قاضى و ابو محمد بن ابو حامد مقرى .
و اين سه نفر ( ابو عبد اللّه ، ابو بكر و ابو محمد ) از ابو العباس ، محمد بن يعقوب ، از هاشم بن هاشم بن شيبة « 1 » بن ابى وقاص ، از عبد اللّه بن وهب بن زمعة ، اين روايت را باسناد و عبارت بالا نقل كرده است .
حافظ ، ابن عساكر ، در « تاريخ الشام » - آنجا كه شرح حال سبط اصغر ، ( حسين عليه السلام ) را آورده ، گفته است :
« ابو يعقوب ، يوسف بن ايوب بن حسين - در مرو - ، از محمد بن على بن محمد بن مهتدى باللّه ، برايم نقل كرد . »
و نيز - ابن عساكر - ميگويد :
« ابو غالب بن ابو على ، از عبد الصمد بن على .
و ايندو نفر ( محمد بن على و عبد الصمد بن على ) از عبيد اللّه بن محمّد ، از عبد اللّه بن محمّد بغوى ، از على بن مسلم بن سعيد ، از خالد بن مخلّد ، از ابو محمّد ، موسى بن يعقوب ، اين حديث را با همان لفظ و سند ، نقل كردهاند . »
و نيز - ابن عساكر - ميگويد :
« ابو عبد اللّه محمد بن فضل ، از احمد بن حسين حافظ ، از ابو عبد اللّه حافظ .
و ابو بكر ، احمد بن حسين قاضى .
اين روايت را باسناد و لفظ بيهقى ، برايم نقل كردند .
جز اينكه در اين نقل ، بجاى كلمهء - حائر - ( يعنى حيرتزده ) ، كلمهء - خاثر - ( يعنى گرفته خاطر ) ، آمده . »
و نيز ( ابن عساكر ) ، اين روايت را از طريق ابو القاسم ، زاهر بن طاهر ، از
هامش
( 1 ) - در كتاب « الدلائل » ، - شيبه - آمده و لكن صحيح آن - عتبة - است .
و ابو العباس اصم ، از هاشم ، روايت نكرده . و - حافظ بيهقى - خواسته سند را مختصر و ملخص كند ؛ چون سند - حاكم - معروف بوده است .