شده بود . عملا سلطنت استبدادى تولوگوها بود بر مناطق كانارا ، « 1 » تاميل ، « 2 » مالايى « 3 » كه معادل مىشود با سرزمينهاى مدرس « 4 » و ميسور « 5 » و گرالاى « 6 » امروزى . شهر ويجاياناگار پايتخت آن مانند قلعهاى بود كه در برابر مسلمانان مسلط بر شمال قد برافراشته بود . سياحتگران اروپايى و مسلمان شهادت مىدهند كه اين شهر يكى از جالبترين و هيجانانگيزترين شهرهاى زمان خود بوده است . با دهلى سدهء چهاردهم قابل رقابت بود . نيم ميليون نفر جمعيت داشت . از شمال تا جنوب هفت ميل درازا داشت . هفت حصار متحدالمركز شهر را در پناه گرفته بود . فرهنگ آن معجونى از انواع مذاهب هندوى بود . مركز پرستش پرشكوه دو ايزد بزرگ ويشنو « 7 » و شيوا « 8 » بود .
برهمنهاى آنجا از انواع مزايا برخوردار بودند . سوتى « 9 » شدن يا زنده سوختن هر زنى كه بيوه مىشد شيوع كامل داشت . روسبىگرى در معابد همگانى و علنى بود . گوشتخوارى ، به استثناى گوشت گاو ، رايج بود . قربانى حيوانات با روش اندهارا « 10 » مرسوم بود .
عاملى ديگر را بر صحنهء هند بايد افزود و آن پرتقالىها هستند كه در سال 1497 همراه با واسكودوگاما ، « 11 » از راه دريا ، پيدا شده بودند . مىگفتند به جستوجوى همكيشان مسيحى خود و ادويجات آمدهاند . مسيحيانى را كه مدعى بودند در پى آنها بودند پيروان شخصيتى اسرارآميز ، موسوم به پرسترجان « 12 » بود ، كه در واقع حبشىهاى مسيحى شده بودند . البته در هند
هامش
( 1 ) .Kannar( 2 ) .Tamil( 3 ) .Malajali( 4 ) .Madras( 5 ) .Mysore( 6 ) .Kerala( 7 ) .Vishnu( 8 ) .Shiva( 9 ) .Sutte( 10 ) .Andhra( 11 ) .Vascodagama( 12 ) .Presterjohn