اگر اين مدوّنات براى ما تا امروز باقى نمىماند ، معلوم نبود تشريع اسلامى چه سرنوشتى مىيافت ؛ زيرا با وجود مدوّناتى كه با تأخير نگارش يافت ، اختلاف و نابودى بعضى از احكام مشهود است ، چه رسد به اينكه اصلًا تدوينى وجود نمىداشت .
امام حسين عليه السلام
نزد اهل بيت و شيعيان آنها ثابت است كه كتاب امام على عليه السلام پس از وفات امام حسن عليه السلام در اختيار امام حسين عليه السلام قرار گرفت و آن حضرت چون وقايع پيش روى خود را ديد ، دخترش فاطمه كبرا را فراخواند و كتابى را كه چون طومار پيچيده بود ، به او سپرد . . . « 1 »
و در خبر ديگر آمده است :
كتابها نزد على عليه السلام بود . چون رهسپار عراق شد ، آنها را پيش امّ سَلَمه به امانت نهاد ، پس از شهادتِ امام على عليه السلام ، آنها نزد حسن عليه السلام بود ، و سپس نزد حسين عليه السلام و پس از آن نزد على بن حسين . . . « 2 »
اين كتاب غير از كتابى است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله نزد امّ سَلَمه به امانت گذاشت و به او سفارش كرد كه آن را به جانشينِ آن حضرت بدهد با اين نشانى كه وى آن را از ام سلمه بطلبد . ام سلمه از آن كتاب نگهدارى مىكرد تا اينكه مردم با امام على عليه السلام بيعت كردند . آن حضرت نزد امّ سَلَمه آمد و آن كتاب را خواست و امّ سَلَمه آن را به حضرت داد « 3 » .
از على بن حسين عليه السلام نقل شده كه فرمود :
هامش
( 1 ) . اصول كافى 1 : 290 ، حديث 3 ؛ مناقب آل ابى طالب 3 : 308 ؛ بصائر الدرجات : 168 ، حديث 9 .
( 2 ) . بصائر الدرجات : 182 ، الجزء الرابع ، حديث 1 ؛ و ص 187 ، حديث 20 .
( 3 ) . مناقب آل ابى طالب 1 : 317 ؛ بصائر الدرجات : 186 ، جزء رابع ، حديث 16 و 23 .