و عبد الله بن سنان از أبى عبد الله ( ع ) روايت كند كه آن حضرت ( ع ) در تفسير آيهء كلام واهب علَّام چنين بيان و اعلام نمود كه : * ( لا تُدْرِكُه الأَبْصارُ ) * عبارت از احاطت وهم است .
آيا نمىبينى در قول خداى عزّ و جلّ : * ( قَدْ جاءَكُمْ بَصائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ ) * بمعنى بصائر عيون نيست .
* ( فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِه ) * : حضرت امام جعفر فرمود كه : تفسير آيهء كلام ايزد علَّام عبارت از احاطت وهم و علم است بذات قادر عالم بمعنى آنست كه هر كسى بصارت بذات حضرت خالق الموجودات پيدا تواند كرد و او را تواند - ديد .
* ( وَمَنْ عَمِيَ فَعَلَيْها ) * نيز بمعنى عمى عيون نيست بلكه عبارت از عدم احاطت وهم است ، زيرا كه بصارت عبارت از وقوف و دانائى است چنانچه ميگويند فلانى بصير است بفقه ، و فلان بصير بدراهم و فلان بصير به ثبات است ، و خداى عالم أعظم از آن است كه مرئى به چشم أهل عالم گردد .
و از جملهء سؤال اين زنديق كه از حضرت أبى عبد الله عليه السّلام مسايل بسيار استعلام و استفهام نمود .
يكى آن بود كه گفت : يا با عبد الله ( ع ) ساير برايا كه ذات واجب تعالى را نبينند عبادت و بندگى او چون نمايند ؟
حضرت أبى عبد الله عليه السّلام فرمود كه : دلهاى خلقان به نور ايمان او را بينند و بعقول و فطانت آن اثبات ذات مهيمن منّان نمايند - اثبات ظاهر و عيان و بيان هستى قادر سبحان از روى عقل و عرفان كنند مرئى أبصار ميگردد به آنچه ديده شود از حسن تركيب و انتظام أهل عالم و
الاحتجاج ( فارسي ) — صفحة 265
مساهمون: أحمد بن علي الطبرسي
ص٢٦٥