نمايند ، پس آمران و ناهيان از حكم عليم منّان در خلقان ثابت و عياناند و در آن هنگام ثابت گردد كه حضرت قادر ديّان را معبّران باشند و آن أعيان أنبياء و رسولان برگزيدگان حضرت مهيمن سبحان حكماء مؤدّبين بحكمت كه مبعوث و مرسول از ربّ العزّتاند اين جماعت چون در تركيب و خلقت مشاركت با ساير مردمان دارند لهذا در أحوال و در قبول أفعال شريك با جميع خلقان باشند .
ليكن از نزد حكيم عليم تأديب و تعليم حكمت بدلايل و براهين و شواهد از زنده كردن موتى و ابراء و صحيح كردن كور مادر زاد و مبروص به حكم حضرت ربّ العباد در دار دنيا نمايند .
پس در هيچ وقت زمين خالى از حجّت ربّ العالمين كه به او علم و حالت بود كه بر صدق مقال رسول دلالت كند با زهد و عدالت او كه پسنديدهء تمامى أرباب ملَّت است نباشد .
چون حضرت امام جعفر الصّادق عليه السّلام كلام به اين مقام انصرام نمود فرمود كه : ما را زعم چنانست كه زمين در هيچ زمان خالى از حجّت أرحم الرّاحمين بىشبهه بيقين نگردد و آن حجّت نيست الَّا از أعقاب و رسل حضرت عزّ و جلّ ايزد تعالى هرگز پيغمبر نفرستاد مگر از نسل أنبياء .
و وجه اين آنست كه حضرت ايزد سبحان براى بنى آدم طريق به غايت روشن و اعلان و منهج در كمال وضوح و بيان ظاهر و عيان گردانيد و از نسل آدم أبو البشر نسب طاهر طيّب ظاهر نمود و اخراج أنبياء و رسل كه ايشان صفوت خداى عزّ و جلّ و جوهر خالص در فعل و عمل كه از أصلاب طاهره و أرحام زاكيه متولَّد شدند و از سفاح جاهليت مصون و از شوب ، و
الاحتجاج ( فارسي ) — صفحة 267
مساهمون: أحمد بن علي الطبرسي
ص٢٦٧